How To Buy: David Bowie PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door PJ Symons   
vrijdag 26 juni 2009 08:40
Artikelindex
How To Buy: David Bowie
pagina 2
pagina 3
pagina 4
Alle pagina's
Bowie’s repertoire is een waar mijnenveld voor leken. Laat dit je helpen om de scary monsters van de super creeps te scheiden.  

De muziekpers weet blijkbaar niet echt heel veel van hagedissen. Moest dat wel zo zijn, zouden ze de laatste 40 jaar niet naar Bowie gerefereerd hebben als de ‘kameleon van de pop’. De onderscheidende eigenschap van de kameleon is zijn mogelijkheid van kleur te veranderen naargelang zijn omgeving. Het mengt zich eerder met wat al bestaat dan anders te zijn. Eigenlijk is een kameleon dus het reptielequivalent van Papa Roach.

 

Het omgekeerde is dan weer wel waar voor David Bowie. Reeds vanaf de release van zijn eerste hoopje singles in 1966, heeft deze fascinerende soloartiest het gehele muzikale landschap geforceerd om zich aan hem aan te passen. Wanneer dat dan gebeurt, ontdoet hij zich van zijn verouderde muzikale huid om zijn queeste verder te zetten naar verse inspiratie. We zagen Bowie dit ontelbare malen doen en het verplicht ons steeds tot opgewektheid en respect.

 

bowie

 

Wanneer de gemiddelde rockband over experimenteren spreekt, betekent dat meestal dat ze een nieuw akkoord hebben geleerd. Bowie’s interpretatie van experimenteren is véél extremer. Wanneer hij zichzelf opnieuw uitvindt, zoals hij dat om de paar jaren doet, blijft er nog maar weinig over. Zijn muzikale richting varieert dan wel van glamrock tot Philly soul, de productie gaat wel eens van loepzuiver tot de ruwheid van acné, de Bowie-figuur verandert al eens van androgyne ruimteman (aka Ziggy Stardust) naar een Nazi-geobsedeerde cabaret act (aka The Thin White Duke), zelfs Bowie’s personeel- altijd van vitaal belang bij elke sprong- staat op losse schroeven wanneer de artiest de beste medicijnen zoekt voor zijn grillige muze.

 

Bowie’s honger voor her-uitvinding maakt hem zowel magnetisch als afstotelijk. Soms liet hij gewoon genres en vrienden achter wanneer het net leek alsof ze het grote lot gingen winnen (en hierbij denken we vooral aan de Ziggy periode). Soms zwom hij langer in twijfelachtige vijvertjes als electronica en dance. Bij momenten lijkt het alsof zijn eclecticisme zich tegen hem gekeerd heeft, en de laatste twintig jaar schoot hij meer naast dan in de roos. De afdeling ‘David Bowie’ bij Fnack wordt met de jaren een gevaarlijker mijnenveld.En toch, met het excellente Heathen uit 2002 bewees hij dat je Bowie altijd te vroeg afschrijft. Terwijl bands als AC/DC en Motörhead affiniteit omarmen, blijft Bowie een van de weinige blijvers die nog steeds capabel is tot shocken en vernieuwen. Misschien zelfs de enige ster uit de seventies die zichzelf nog tot op het randje duwt en zéker de enige die ons op het randje duwt. Wanneer hij in vorm is, raakt niemand zijn enkels.

 

Essentiële klassiekers

 

The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars (RCA, 1972)

 

ziggy

 

To Be Played At Maximum Volume’, adviseert de achterkant van de hoes ons en dat is inderdaad de beste manier om van Bowie’s creatieve tentakel te genieten. Ziggy Stardust staat voor het moment waarop David Bowie het helemaal deed kloppen.Zoals alle goede conceptalbums voelde het aan als een reis, van het apocalyptische Five Years tot het met pijn gevulde Rock ’N Roll Suicide. In tegenstelling tot de meeste conceptalbums maakte de aanwezigheid van pop kantjes dat het even leuk luisteren was naar een klein stukje op de radio. Terwijl Bowie nooit beter zou worden, kan je ook stellen dat gitarist Mick Ronson evenveel krediet hiervoor verdient.



 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: