HOW TO BUY: Metallica PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door PJ Symons   
maandag 21 september 2009 09:13

Van jonge trash snaken in spandex tot de grootste metalband van de wereld. Laat dit je helpen om doorheen hun harde weg van hevigheid te navigeren. 

Zo’n vijfentwintig jaar geleden spuide Brits schrijver (en duidelijk visionair) Xavier Russell volgende woorden: “De wereld is klaar voor Metallica. Dit is waar heavy metal in de toekomst naartoe zal gaan.” De waarheid was dat maar weinigen hem geloofden. Hoe ongelofelijk dat ook lijkt, Metallica werd aanvankelijk afgedaan als een soort grap. Met San Francisco als basis – ze verhuisden uit LA omdat die stad overliep van poseurs met uitbundige haardossen – bestond Metallica uit vier verdachte, veredelde landlopers die heavy metal maakten en wiens missie bestond uit: “to bang the head that does not bang”. Hun bijnaam was Alcoholica en de geschifte, gewaagde titel van hun allereerste album was Metal Up Your Ass. Jaja, deze gonzo mentaliteit verhulde een zowaar revolutionaire agenda. 

Als patriotten van de trash metal, het meest extreme en invloedrijke underground rock fenomeen van de jaren ’80, veranderde Metallica het gehele draagvlak van de zwaardere muziek. Daarenboven waren ze, zoals alle grote vernieuwers, de eersten om uit te stijgen boven de scene die ze gecreëerd hadden. Wanneer ze ook hun classic rock kantje streelden op ‘Metallica’ aka ‘The Black Album’ uit 1991, golden ze als een van de grootste bands van de wereld. 

Metallica 

Uiteraard waren er naast zeer goeie, ook geweldig slechte dagen. Op 27 september 1986 kwam bassist Cliff Burton om het leven wanneer de bands tourbus crashte in Zweden. In 2001 werd Metallica door de wereld uitgespuwd nadat ze illegaal downloadprogramma Napster vervolgden voor copyrights. De hele hetze ondermijnde de geloofwaardigheid van een band die zo trots was op haar anticorporale ethos. Maar Metallica’s grootste veldslag moest binnen eigen rangen uitgevochten worden: een krachtmeting tussen stichtende leden, drummer Lars Ulrich en zanger/gitarist James Hetfield, die totaal losbrak in 2002 nadat Hetfield de opnames van St. Anger verliet om te gaan ontwennen. 

Na ‘performance enhancing coach’ Phil Towle aan te stellen als goeroe, begon Metallica aan een lange periode van communicatie en overleg, een groot deel daarvan is gefilmd voor de documentaire Some Kind Of Monster. De film was bij momenten pijnlijk vernederend, maar de therapie werkte. Ulrich en Hetfield losten hun meningsverschillen op. Terwijl St. Anger het zwakste was dat ze ooit produceerden, zette hun nieuwe album Death Magnetic hen terug op nummer 1 in meer dan 20 landen. 

Vanzelfsprekend kan je Metallica niet meer ‘de toekomst van heavy metal’ noemen, hoewel hun invloed nog steeds als een betonnen burcht staat en hun nalatenschap bijna even heroïsch is als de gehele Griekse mythologie. Metal up your ass? Dan moet je bij Metallica zijn.  

Essentiële klassiekers 

Master Of Puppets (Vertigo, 1986)

Master Of Puppets  

Net zoals Iron Maiden de gehele NWOBHM boven zichzelf liet uitstijgen met hun derde album The Number Of The Beast, was ook Metallica’s derde een lift weg uit het trash metal ghetto en naar de Grote Jongens. Master Of Puppets is het ultieme Metallica album. De band bleef trouw aan zichzelf en haar trash metal roots met de blitzkriegaanvallen van Battery en Damage Inc. maar de epische omkadering – in de labyrintige titeltrack, het donker atmosferische Welcome Home (Sanitarium) en het filmische, instrumentale Orion – verhief hun muziek naar een geheel nieuw niveau. Een van de beste heavy metal albums aller tijden. 

Metallica (Vertigo, 1991)

The Black Album 

 Met een slordige 15 miljoen verkochte platen in Amerika alleen, zorgde Metallica’s vijfde ervoor dat de heren niets minder dan supersterren werden. En dat gebeurde niet per toeval, maar was vooraf al ontworpen. Metallica – algemeen bekend als ‘The Black Album’ – was een sluwe zet, een stap tussen trash metal en mainstream rock. Kortere, tragere en meer directe songs die, nog controversiëler, door radiohit machine Bob Rock (wiens back catalogue bestaat uit Bon Jovi en Mötley Crüe) geproduced werd. Hardcore fans vreesden dat Metallica zijn ziel verkocht, maar de grootse riffs van Enter Sandman en Sad But True bewezen dat ze maar heel weinig van hun geluidssterkte inleverden, terwijl de twee  ballads (The Unforgiven en Nothing Else Matters) een ongelofelijk emotioneel gewicht meekregen. Gegokt en gewonnen. 

Sterk aanbevolen 

Kill ‘Em All (Vertigo, 1983)

Kill 'Em All  

Hét album dat een revolutie startte. Overvol rauwe energie, brute kracht en gebalde riff snelheid, zag Metallica’s debuut de band ontpoppen als de oorspronkelijke trash metal band. In hun zog kwamen Slayer, Megadeth, Anthrax, Exodus en de rest, maar Kill ‘Em All is waar het allemaal begon. Metallica creëerde vanuit NWOBHM, Motörhead en vroege 80s punk een nieuw gedaante van heavy metal, sneller en luider dan al de rest. Het venijnige Whiplash definieerde trash metal in haar zuiverste gedaante. Seek & Destroy (waar ze een geweldige versie van speelden op Werchter dit jaar) was een snedige old school metal meezinger en The Four Horsemen bevatte de multi-riff dynamieken van Lars Ulrich’s helden Diamond Head. Let op: deze plaat kan nekklachten veroorzaken. 

Ride The Lightning (Vertigo, 1984)

Ride The Lightning  

Als Metallica’s eerste album de blauwdruk van trash metal was, herdefinieerde hun tweede dat volledig. Wanneer James Hetfield Ride The Lightning ‘the giant that Metallica produced’ noemde, omschreef hij heel precies de vernietigende kracht en het bovenmenselijke bereik van dit album dat door haar leden nog steeds als hun meesterwerk wordt geacht. Volgens lead gitarist Kirk Hammet, nam Metallica Ride The Lightning op met maar één doel: ‘To prove that we were the heaviest band around’. En dat deden ze dan ook met het volstrekt epische For Whom The Bell Tolls, het bijbelse Creeping Death en de geschifte, geknipte trash metal van Fight Fire With Fire.  

 …And Justice For All (Vertigo, 1988)

And Justice For All 

 Na lange treuren over vriend en bandmaat Cliff Burton, vond Metallica in ’87 een vervanger, Jason Newsted. Het viel Lars en James echter zwaarder dan gedacht Cliff te vervangen… Ulrich’s drums en Hetfield’s gitaar werden zo hoog gemixed dat Newsted’s bas virtueel onhoorbaar was. (Hoewel een geweldig bassist, zou Newsted nooit ten volle geaccepteerd worden binnen de band.) Ondanks het maar magere geluid, is …AJFA alles behalve een lichtgewicht. Het is Metallica’s meest complexe werk, de uitgebreide titeltrack verraadt een sterke progrock invloed en de donkere tekstuele thema’s worden heel goed samengevat op anti-oorlog protest nummer One (dat gaat over een man zonder benen, armen, zicht, spraak, gehoor,… hij kan slechts ademen). Van hieruit kon Metallica niet dieper gaan. The Black Album was hun ticket uit de miserie. 

Death Magnetic (Vertigo, 2008)

 Death Magnetic 

Na de verschrikking van St. Anger en Some Kind Of Monster, had Metallica een absoluut geweldig album nodig om hen terug op hun voetstuk te plaatsen. Death Magnetic loste heel precies die verwachtingen in. Producer Rick Rubin fungeerde als katalysator en stuwde de band terug in hun jeugdige hoofden die midden ’80 voor al dat geweld zorgden, om een stap terug te zetten en vervolgens twee vooruit te gaan. “Rick made us feel okay about reconnecting with our past,” zei Lars Ulrich (terwijl wij bijna een traan wegpinkten). In essentie is Death Magnetic een modern trash metalalbum met de snelheid en complexiteit van AJFA en Master Of Puppets. Je vindt zelfs een Cliff Burton-achtige instrumental terug in Suicide & Redemption. Het album is zo goed dat ik zelfs voor eens mijn protocol ‘géén nieuwe albums onder de categorie Sterk Aanbevolen’ diende te doorbreken. Metallica klinkt weer als Metallica.  

Enkel voor de fans 

Load (Vertigo, 1996)

Load  

Roem, geld en cocaïne kunnen iedereen compleet gestoord maken. Lars Ulrich en zijn drugsmaatje Kirk Hammett bewezen dat met verve wanneer ze een vals-homo imago aannamen op Anton Corbijn’s fotoshoot voor Load. De steeds stoïcijnse James Hetfield liet de ‘guyliner’ voor de poseurs en richtte zijn aandacht op meer serieuze zaken. Zo dacht hij na over de dood van zijn moeder in de southernrock ballade Mama Said, kwam hij oog in oog te staan met zijn demonen op Bleeding Me en reageerde hij dit alles af op het Motörhead-geïnspireerde Ain’t My Bitch. Load leidde een nieuw tijdperk in: terwijl The Black Album nog een tikkeltje trash bevatte, had Load niets meer. Metallica ging verder en liet hun eigen verleden achter zich. 

Garage Inc. (Vertigo, 1998)

Garage Inc.  

Geen enkele grote rockband heeft ooit zijn invloeden zo openlijk verkondigd als Metallica. Tussen 1984 en 1998 coverden ze een hele resem essentiële songs die invloed hadden op hun muziek, allen verzameld op Garage Inc. Uiteraard is het gros van het materiaal metal en punk. Vier Motörhead nummers en vier van Diamond Head, waaronder Am I Evil?, dat model stond voor veel van Metallica’s superieure werk. Plus Anti-Nowhere League’s profane punk anthem So What en, tot ieders verbazing ook Turn The Page van Bob Seger, dat perfect past bij James Hetfield’s stemgeluid. Onvoorstelbaar genoeg, aangezien het slechts een coveralbum is, gingen er in Amerika alleen al vijf miljoen kopieën van Garage Inc. over de toonbank.  

Essentiële liveplaat 

 S&M (Vertigo, 1999)

Metallica S&M

 31 jaar nadat Deep Purple hun Concerto For Group And Orchestra opnamen, probeerde Metallica iets gelijkaardigs met het San Francisco Symphony Orchestra: S&M, Symphony & Metallica. Maar er was een essentieel verschil. Terwijl Deep Purple iets totaal nieuw creëerde, speelde Metallica gewoon hun welbekende nummers, het orkest voegde, zoals maestro Michael Kamen dat noemde, ‘kleur en textuur’ toe. In deze setting komen sommige songs er al beter uit dan andere. Nothing Else Matters is prachtig, Master Of Puppets rommelig. De pluim gaat naar The Call Of Ktulu, dat Kamen’s omschrijving van S&M als zijnde een Wagneriaans orgasme perfect omschrijft.  

 Koop alles behalve 

St. Anger (Vertigo, 2003)

St. Anger  Moest iemand anders dan Metallica dit album gemaakt hebben, zouden we die groep de hemel in prijzen, maar van de grootmeesters verwachten we nu eenmaal meer. Ook al werd het wereldwijd zes miljoen keer (in het downloadtijdperk!) verkocht, St. Anger is niemand’s favoriete Metallica album. Tijdens de opnames had de moraal van de band een legendarisch dieptepunt bereikt, Hetfield en Ulrich die als oude wijven op mekaar vitten, en producer Bob Rock (die zijn achternaam gestolen heeft) die de bas van Jason Newsted overneemt na diens vertrek. Metallica probeerde terug bruggen te bouwen tussen mekaar door een back-to-basics plaat waarop ze zelfs gitaarsolo’s vermijden, alsof ze door als een garageband te klinken hun oude wij-tegen-de-wereld attitude terug konden aangrijpen. Ook de teksten lezen als een handleiding voor zelfhulp: My Lifestyle determines my death style’ zong Hetfield op Frantic. Over het algemeen was het maar een zootje: een jengelend holle productie, gerafelde en half afgewerkte songs..

De Metallica Playlist

Master Of Puppets (Master Of Puppets)

The Four Horsemen (Kill ‘Em All)

All Nightmare Long (Death Magnetic)

Am I Evil? (Garage Inc.)

One (…And Justice For All)

For Whom The Bell Tolls (Ride The Lightning)

Creeping Death (Ride The Lightning)

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: