De 100 Grootste Frontmannen Uit De Rockmuziek! (10-1) PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door PJ Symons   
dinsdag 26 januari 2010 07:55
Verbazingwekkende vocalen. Flamboyante outfits. Moordlijven (en naast hen vaak moordwijven). Leuke snoetjes. Showmanship. Charisma. Presence. Wat zijn nu precies de eigenschappen die een groot frontman – of vrouw – zich meester dient te maken? En wie voldoet, nog meer dan de rest, aan al die eisen? Deze week is het zo ver: de top 10. Wie is de allergrootste frontman aller tijden?  

 

10 Bono (U2)

 

 

Bono

Ik haat Bono. Om verschillende redenen: hij en zijn ego lijken wel aanwezig op elke “help-de-derde-wereld-conventie” maar hij laat dan wel zijn hoed (zijn fucking hoed!) overvliegen in business class omdat hij die thuis vergat, die gekleurde zonnebrillen (stijl? I think not) en vooral de enorme kutmuziek die U2 maakt. Maar zelfs ik moet eerlijk toegeven dat hij meer dan op zijn plaats is om deze top 10 der grootste frontmannen te openen. In tegenstelling tot mezelf lijken miljoenen mensen fan te zijn van de gekke Ier en de muziek die hij maakt. U2 slaagt erin steeds met waanzinnige liveshows op te treden en (ik maak me sterk dat het vooral aan de podia van Stageco ligt) menig fan meent dat dat vooral de grote verdienste is van Bono. Ik heb ze enkele jaren geleden gezien in het Koning Boudewijnstadion en moet toegeven: het is iets magisch, zo’n U2-concert. Of dat aan Bono of die immense massa die Sunday Bloody Sunday meezingt ligt, laat ik in het midden.

 

Gimmick: “Ik ben Bono en de Derde Wereld is belangrijk.”

 

 

 

 

9 Elvis Presley

 

 

Elvis Presley

 

Hij is natuurlijk The King Of Rock ‘n’ Roll. Henry Rollins zei ooit: “Rock ‘n’ roll werd geboren op het moment dat Elvis zijn heupen shakete.” Wetenschappelijk gezien natuurlijk niet juist (Chuck Berry, Ike Turner, Fats Domino,…), maar het geeft wel een mooi beeld van de immense adoratie voor the King tot op de dag van vandaag. Tarantino schreef een hele monoloog over Elvis in het script voor de film True Romance (“I’d fuck Elvis. If he was still alive of course…) en je kan wel zeggen dat hij de eerste was om de grens van het frontmannendom te verleggen: moest deze hilbilly daar niet zo met zijn heupen geshaket hebben, was dit lijstje veel korter en, vooral, saaier geweest. Want dàt was nieuw, zijn muziek eigenlijk niet (hoewel diehardfans het niet graag toegeven, deed Elvis op muzikaal vlak weinig meer dan zijn zwarte collega’s kopiëren), maar die sexy touch toevoegen, dàt was Elvis. Er zijn er maar twee zoals Elvis geweest: Michael Jackson (the King Of Pop) en Elvis zelf (de Beatles waren met vier dus ook de aandacht moet door vier gedeeld worden). Ja, de King had alles, en verknoeide het toen, maar uiteindelijk is hij een van de weinige artiesten die letterlijk het haar op je armen kan doen rechtstaan.

 

Gimmick: die opgetrokken mondhoek.

 

 

 

 

8 Jim Morrison (The Doors)

 

 

Jim Morrison

 

Poëet, dwaas of landloper? Sinds Mr Mojo Risin zijn elektrocuterende debuut maakte met The Doors in 1967, zijn de meningen over deze zanger consistent uiteenlopend geweest. Maar zijn status als een van de absolute topfiguren van de sixties kan onmogelijk ontkent worden. Zijn iconische imago staat vandaag nog even sterk overeind als 37 jaar geleden. Een betoverende performer, een briljante tekstschrijver, gezegend met een rijke bariton. Morrison had ook de looks om weg te komen met de lederen broeken en dat David Byron-esque Lothario image, of toch tenminste tot zijn liefde voor drank en drugs een stok in de wielen stak waarna hij een beetje een zootje werd. Dus poëet, dwaas of landloper? Waarschijnlijk een beetje van de drie. Doorheen de jaren zijn er vele Morrison-imitators geweest, maar niemand reikte ook maar aan zijn hielen. Hij stierf in 1971, een overdosis of zelfmoord, daar wordt zelfs vandaag nog druk over gediscussieerd.

 

Gimmick: lelijke woorden roepen en zijn gat laten zien aan de menigte.

 

 

 

 

7 Axl Rose (Guns N’ Roses)

 

 

Axl rose

 

Manisch-depressief. Onvoorspelbaar. Temperamentvol. Arrogant. Ja, Axl Rose is het allemaal. En het is precies daarom dat hij ons zo blijft fascineren. We houden allemaal van de bad boys van de rock ’n roll en er zijn er maar weinigen gevaarlijker dan deze Bill ‘Axl Rose’ Bailey. Wanneer Guns N’ Roses zijn eerste stappen in de muziekwereld zette, waren ze een groepje van vijf gemene kerels tegen de rest van de wereld. Ze vonden die legende van The Most Dangerous Band In The World niet gewoon uit, ze lééfden ervoor. En wie gaf hen dat scherpe kantje? Axl. Hij was de sleutel tot hun wereldfaam. De muziek, de songs waren natuurlijk al behoorlijk geniaal. Maar het was deze rosse zangteef die de betekenis en definitieve vorm invulde. Ja, hij kwam wel eens te laat op een optreden, of kwam gewoon niet, of hij speelde al eens met zulke desinteresse dat de hele show verknoeid was, maar zelfs dan kon hij je aandacht trekken. Maar onder die façade van roodharige klootzak, gaat een enorm getalenteerde muzikant schuil.

 

Gimmick: zijn overdreven temperament. En bandana’s.

 

 

 

 

6 Ozzy Osbourne (Black Sabbath)

 

 

Ozzy

 

Wat is dat nu met Ozzy? Hij kan niet zingen; op het podium beweegt hij als een gehandicapte kikker; op The Osbournes lijkt het wel alsof hij een oude ex-junk is die stijf staat van de methadon. En toch is hij de maatstaaf geworden voor alles wat geweldig is in de heavy metal maar langs de andere kant wordt hij ook als een dwaas bekeken. Vreemd. Vast staat dat Ozzy graag gezien wordt. Waarschijnlijk meer dan eender wie in de metalwereld. Mensen bewonderen hem, aanbidden hem, maar nog belangrijker: ze zitten met hem in. En dat is precies waarom hij een carrière heeft die nu al vier decennia omspant. Dus wat is zijn geheim? Zijn geheim is dat er geen geheim is. Ozzy is altijd zichzelf geweest, en wordt daar oprecht voor bewonderd. Hij geeft altijd volle gas voor zijn fans. Ondanks, of misschien dankzij, de verschillende tragedies en depressies die hem achtervolgden, sloeg Ozzy er altijd in te triomferen. Hij blijft de enige frontman aller tijden die solo groter is geworden dan zijn succesvolle band. Nu is Ozzy een soort mainstraim celebrity geworden, maar hij blijft nog altijd ‘eigendom’ van de metalgemeenschap. Het is op het podium, naar ons roepend ‘go fuckin’ crazy’, dat hij zich echt thuis voelt.

 

Gimmick: hij durfde al eens de kop van een duif afbijten, pissen tegen een van de meest betekenisvolle monumenten van Amerika’s onafhankelijkheid en gooit constant emmers water over de fans op de eerste rij.

 

 

 

 

5 Steven Tyler (Aerosmith)

 

 

Steven Tyler

 

De lippen, de zijden sjaaltjes, het tuitmondje… Steven Tyler wordt door velen beschouwd als de ultieme rockster. Daarbovenop is hij waarschijnlijk vandaag even goed als dertig jaar geleden, wanneer Aerosmith hun eerste successen boekte. Tegen wil en dank in was Tyler het enige echte bastaardkind van Mick Jagger en Little Richard. Het was zelfs de afwezigheid van de Stones in Amerika midden jaren ’70 dat zorgde als vruchtbare bodem voor Aerosmith om te rijpen. En terwijl de Stones de Glimmer Twins (Jagger/Richards) hadden, hadden zij de Toxic Twins – Tyler en gitarist Joe Perry. In de hun hoogdagen van de seventies waren ze even berucht voor hun druggebruik als voor hun muziek. Maar Tyler vond de wilskracht om zich erover te zetten. Hij is een unieke allegaartje van gejaagde fascinatie, wellustig charisma, een jeugdige curiositeit en een stem die zowel op zijn plaats lijkt in een penthouse als in de goot. Bovendien slaagt hij erin de gemene krachten van de tijd te overwinnen door al even acrobatisch en dynamisch als dertig jaar geleden op het podium rond te springen. Hij blijft standaarden stellen die anderen maar heel moeilijk aankunnen.

 

Gimmick: hij is de allerbeste Mick Jagger-imitator.

 

 

 

 

4 Mick Jagger (Rolling Stones)

 

 

Mick Jagger

 

Samen met Keith ís hij natuurlijk The Rolling Stones. Jagger verhief zingen tot een kunst, een zanger bespeelt met zijn stem evenzeer een instrument als een gitarist. Dagelijks moet er geoefend worden op tour, dagelijks stemtrainingen (kijk bijvoorbeeld naar Scorcese’s Shine A Light waarin Jagger fantastisch Champagne & Reefer oefent), niet roken, zo weinig mogelijk drinken… Bijna 50 (!) jaar is hij nu al frontman van de lievelingsgroep van je ouders (en hopelijk nu ook van jou) en ze zijn nog steeds de grootste rockgroep ter wereld. Op 66-jarige leeftijd laat hij de spandex-pakjes voor wat ze geweest zijn, maar spannende T-shirts die net dat ietsje te kort zijn, kunnen blijkbaar nog wel. Hoewel Keith de Rolling Stone is die we allemaal willen zijn, hebben ze veel van hun succes toch aan Mick te danken. Lof en dank aan Mick Jagger, opa van de rock ‘n’ roll.

 

Gimmick: He was baaawn in a crossfire hurricane.

 

 

 

 

3 Bonn Scott (AC/DC)

 

 

Bonn Scott

Een rocker. Een roller. Een out-of-controller. Bonn Scott, tot op vandaag de beste AC/DC frontman hoewel maar weinigen hem in levende lijve aan het werk zagen. Ontbloot bovenlijf, strakke jeans, vreemde twinkeling in zijn ogen en vooral die onvoorspelbare ruwheid, stoerheid. Hij is frank maar niet verwaand, vulgair maar toch niet boers, stoer maar met een zachte pit. Een held, een icoon maar evengoed de modale buurjongen die je begroet van onder zijn geoliede moto met een schroevendraaier in zijn handen. Scott had een onvoorstelbaar wildeman-charisma. Door hem leek een optreden in een clubje hetzelfde als optreden in een arena, en vice versa. Er wordt wel eens gefluisterd dat de rock ’n roll-lifestyle zijn uitvinding is, en wie ben ik om dat tegen te spreken? He ain’t exactly pretty and he ain’t exactly small, but you could say he’s got it all. Gimmick: hij vond het concept ‘macho’ uit.

 

 

 

 

2 Robert Plant (Led Zeppelin)

 

 

Robert Plant

 

Er was een speciaal iemand nodig als frontman van Led Zeppelin en Robert Plant had de bravoure, de persoonlijkheid, de looks en de stem om de band op te tillen naar galactische hoogtes. Als zanger is Plant er steeds in geslaagd om blues- en folkinvloeden met mekaar te rijmen. Hij bleef ook vasthouden aan die stem, door onophoudelijke trainingen, die zowel kwetsbaarheid, kracht als seksualiteit uitstraalde. Van het moment dat hij zich bij de groep die aanvankelijk The New Yardbirds voegde, werd de Engelsman vrijwel meteen een icoon. Er bestaat een klassieke foto van Plant met zijn hemd los, het licht dat zijdelings langs zijn hoofd strijkt, zijn hoofd lichtjes gedraaid, zijn haar wild los en de microfoon stevig in de handen. Dat somt zowat de aantrekkelijkheid van deze man op podium op. Elke daaropvolgende generatie die rock ontdekte kwam al snel tot inzicht waarom bands als Led Zeppelin zo belangrijk waren. Wanneer je DVD’s van Plant bekijkt zie je een soort gezegende krijger – iemand die echt een superheld is, zover verwijderd van onze mondaine realiteit. Maar een van de redenen waarom Plant zo’n immens gerespecteerde figuur is, is dat hij volwassen en ouder geworden is in stijl. Hij omarmde verschillende nieuwe muzikale invloeden, hij daagde zijn eigen intellect en talent uit, en rustte niet op zijn lauweren.

 

Gimmick: zijn goddelijke présence.

 

 

 

 

1 Freddie Mercury (Queen)

 

 

Freddie Mercury

 

De paraderende pauw. De absolute monarch die alles kon opseksen. De man met de unieke stem die enkele van de allerbeste rocksongs ooit tot leven bracht. Freddie Mercury was een ster die het in eender welk tijdperk zou kunnen maken. Hij kon croonen, schreeuwen, fluisteren, ontroeren. Hij gebruikte zijn stem zoals de grote acteurs daartoe getraind worden – als een verlengstuk van zijn persoonlijkheid – en als een instrument. Terwijl zijn groepsmakkers in Queen – Brian May, Roger Taylor en John Ceacon – geweldige muzikanten waren (en nog steeds zijn), was het Freddie die hen mee liet schitteren. Wat de setting ook was, hij leek altijd groter, indrukwekkender en ruwer dan iedereen rondom hem. Je kon je ogen niet van hem af wenden. Noch zijn verbazend vocaal repertoire vergeten. Hij was de beste omdat hij de normen aanvocht, de grenzen verlegde en de wereld open stelde aan nieuwe mogelijkheden. Luister nog eens naar Bohemian Rhapsody (in tegenstelling tot het nummer gewoon op de achtergrond horen) en sta versteld van het gemak en kracht waarmee Freddie Mercury zo succesvol invloeden van de opera de wereld inschoot en daarmee een blijvend historische statement maakte. Dit was een man die niet bereid was teruggehouden te worden – zowel als zanger, performer als in zijn privéleven. Hij maakte zo’n vernietigende indruk dat hij opkomende talenten zal blijven inspireren en aanmoedigen voor nog vele jaren. Hij leerde het vak van de onsterfelijken – je hoort Sinatra, Elvis, Jagger, Mario Lanz; je ziet Liberace, Frankie Howerd en James Brown – maar Freddie’s zelfvertrouwen was zo gigantisch dat hij zich al deze invloeden meester maakte en ze weef tot wat wij kennen als Freddie Mercury, de frontman van Queen. Stierf jammerlijk op 24 november 1991 aan de gevolgen van aids.

 

Gimmick 1: hij is de allerbeste (We are the champions, indeed)

 

Gimmick 2: hij verhief de pornosnor tot een kunstvorm

 

 

 

 

 

 

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: