Hellevorst's Inferno - Kapittel 1: Januari 2013 PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Ronny Hellevorst   
zaterdag 02 februari 2013 03:23

Omdat iemand er moet blijven op hameren dat power metal dood moet. Omdat er tegenwoordig kids rondlopen die denken dat Shadows Fall thrash is. Omdat er nog altijd mensen zijn die Manowar niet begrijpen. Omdat klassieke reviews zo tendentieus en boring zijn. Omdat Slayer helemaal geen door nu metal geïnspireerde plaat maakte. Omdat het kan. Omdat metal ook – echt waar – is weggelegd voor lieden die geen gamende, langharige nozems en nerds zijn. Omdat er black metalplaten zijn die de gemiddelde Studio Brussel-luisteraar niet per se naar de dichtstbijzijnde paternoster doen grijpen. Omdat The Story Of Anvil eigenlijk een romcom was en, let’s face it, de Canadese band echt stierenkloten suckt. Omdat No Life ‘Til Leather tot op vandaag het beste is wat Metallica ooit gemaakt heeft. Omdat het een misdaad is dat Black Sabbath zonder Bill Ward een plaat opnam en gaat touren. Omdat hair metal, Rush, Meat Loaf, Queensrÿche en aanverwanten eigenlijk best ok zijn. Omdat metalheads die zich beperken tot één of twee subgenres op de evolutionaire ladder een trede delen met Regi-fetisjisten. Omdat het ronduit debiel en lui is dat mensen metal uitspuwen omdat ze niet verder kunnen of durven kijken dan een wat forsere stem en een snedige riff. Omdat Sabaton en DragonForce opgesloten moeten worden. Omdat Municipal Waste je helemaal gaat upfucken. Omdat metal gewoon fuckin’ awesome is.

 

Hellevorst's Inferno 

 

 

Een ‘anders’ uitziende metalblog die een ietwat ‘vrijere’ aanpak hanteert dan de simpele review én zich bewust geen schapenkloten aantrekt van het in metal subgenres denken? Dat moet de Columnus Metallicus zijn die Toby Cook op tijd en stond voor The Quietus bijeen pent! Wel ja. Is het dan niet absurd om een soortgelijk doel voor ogen te houden in een wereld waarin er al zo’n Columnus Metallicus bestaat? Absoluut. Daarom waarschuw ik u al op voorhand en bij deze dat u mijn in een metalen kuisheidsgordel van twijfelachtige kwaliteit hangende kloten kunt kussen. Ja, het zal in Hellevorst’s Inferno al eens verdacht veel naar de Columnus Metallicus stinken en ja, het lijkt potsierlijk en lui en patserig om te pretenderen dat uw dienaar hier eenzelfde strijd strijdt. Maar metal is awesome – metal in de allerbreedste zin van het woord, that is. En er is genoeg metal voor iedereen – al bestaat de kans dat ik en de Columnus Metallicus ten gepasten tijde hetzelfde spectrum bestrijken en besmeuren.

 

Toch staat het buiten discussie dat deze ‘alle metal allemaal op uw bakkes’ methode de enige is om dat publiek te bereiken dat zich niet als metalnerd laat kwalificeren. Metalnerds slaan namelijk tilt wanneer een stuk of een artikel tegelijk én dit subgenre én dat subgenre én een genre dat slechts vaagweg ‘metal’ genoemd kan worden met mekaar in aanraking brengt. Metal is namelijk niet marginaal en eng, al moet je voldoende zoeken en graven en snuisteren. In elk subgenre zal je meer stinkers dan helden vinden (behalve in de thrash, daar is àlles vet) en het is Hellevorst’s Inferno’s nobele doel om voor u de halvegare en buigbare metalen legeringen te onderscheiden van het onverwoestbare metaal dat er écht toe doet. Met lood in mijn aderen en spataders van aluminium, ken ik er namelijk (allicht) meer van dan u (al bedoel ik dat allerminst pretentieus) en ik heb ik er de tijd voor om als uw Gatekeeperus Metallicus te opereren. Ik ploeg me doorheen de modder en de shit opdat u de schoonste truffels op uw bord gepresenteerd krijgt.

 

Metal voor de fijnproever – al haal ik net zo goed mijn dikke neus op voor elitarisme – en een uitgestoken hand naar het soort hardleerse naysayers die nog steeds niet snappen dat een vette (een écht vette) black metal (of eender welk ander soort metal) plaat niet zomaar afgeschreven moet worden vanwege z’n nomen maar zelfs lekker past tussen die platenverzameling van uitsluitend Pitchfork +8.0-platen. Vrij naar Samson & Gert: er zit meer in metal dan je denkt.

 

Aan de vorm en de toon van dit schrijfsel zal tijdens de eerste kapittels nog geschaafd worden, maar editie januari '13 pakken we aan als volgt: 

 

Hatriot – Heroes Of Origin

Goed nieuws voor de Exodus-fans die de vlijmscherpe en ballen-schrapende schreeuw van ex-frontman Steve Souza altijd al verkozen boven die van Rob Dukes, de brutale betonnen bulldozer in stars and stripes-shorts die momenteel de microfoon geselt bij de Bay Area Thrashers. ‘Zetro’ is namelijk helemaal terug en laat al van bij de eerste folterende zangnoten horen dat old school thrashen nog steeds helemaal zijn dada is. Het moet van Tempo Of The Damned (Exodus’ laatste plaat met Souza) geleden zijn dat iemand die old school spirit van de Bay Area nog zo trouw en puur heeft kunnen vatten. Samen met enkele jonkies (waaronder zijn twee zoons) kickt Zetro gigantische ass en geeft hij aan dat bands als Municipal Waste en Violator geen vaandeldragers van een revival zijn maar eerder kleuterversies van een genre dat levendiger is dan ooit. Had de immer thrashtastische Souza daar midden jaren ’90 de moeite genomen om dit soort platen te maken, dan had thrash nooit opnieuw de underground in moeten duiken, hadden we niet over een ‘revival’ maar over een nieuwe generatie gesproken én was de wereld gespaard gebleven van die fuckin’ Kurt Cobain en z’n sekte heroïne-spuitende depressievelingen en hun zogenaamd ‘blue collar’ houthakkershemden (geef toe: niemand zo elitair en patserig als de grungers – dan nog liever prog-trollen en folkmetal-orthodoxen). Hoezeer en onvoorwaardelijk ik ook hou van die thrash revivalbands, Souza laat met Hatriot zien dat er ook nog meer dan voldoende ruimte is om van thrash – hoewel steunend op de old school – een modern, snedig, blits, scherp en mokerhard nieuw genre te maken zónder dat het als mothersuckin’ Shadow’s Fall of close-but-definetly-no-cigar The Haunted hoeft te klinken. Old school thrash versie 21ste eeuw en beyond. Minder gimmick dan Municipal Waste, niet zo opzichtig knipogend naar de eighties als Fueled By Fire, wars van nostalgieacts als Sacred Reich én Souza doet het hier eindelijk eens zonder fuckin’ Chuck Billy (de indiaan/frontman van Testament die er vandaag belachelijk uitziet met z’n half afgezaagde microstaf en vet lijf én het waagde om een sprekende boom te gebruiken als coverart voor Testament’s jongste plaat. Sprekende bomen en thrash = no go. Never.). Ik had het eigenlijk al opgesloten in dezelfde grot waar ook ‘een draaglijke power metalplaat’, ‘Metallica’s thrashcomeback’, ‘folkmetal die live ook vet is’, ‘D.R.I.-songs van 2 minuten’, ‘eenhoorns’, ‘de ritmisch sterke dwergdubbelganger van Lars Ulrich’ en ‘een Megadeth-plaat zonder traantjes’ voorgoed vastzitten, maar Hatriot bewees me van het tegendeel: de New Wave of Thrash bestaat écht. En dus: dankuwel Steve ‘Zetro’ Souza, de enige echte rechtmatige frontman van Exodus (nu Paul Baloff dood is, toch – may he thrash in peace, or war, whatever). Serieus: hoe modderfokkin’ vet is thrash?? Zet NU Seasons In The Abyss van Slayer op (War Ensemble! Expendable Youth! Dead Skin Mask! Skeletons Of Society! Born Of Fire! Seasons In The Abyss!)!! En daarna Kill ‘Em All van Metallica (de enige écht totaal goeie plaat die de boys maakten)! En dan Bonded By Blood en/of Tempo Of The Damned van Exodus! Gevolgd door Fistful of Metal van Anthrax! Alsook: The Ultra-Violence van Death Angel, The New Order van Testament, Agent Orange van Sodom, Crossover van D.R.I., Pleasure To Kill van Kreator, Eternal Nightmare van Vio-Lence, Mad Butcher van Destruction, Surf Nicaragua van Sacred Reich en Game Over van Nuclear Assault. En dan zulle we noggis klappe.

 

 

Verder geef ik u nog mee dat – you kids you – Hatebreed hardcore noemen (neen, hun nieuwe plaat The Divinity of Purpose ook niet, neen) het soort frats is dat nogal zwaar op de sociale zekerheid doorweegt – er zijn al genoeg gehandicapten en Jamie Jasta is het niet waard dat u zich tot een van hen laat kloppen. En uw ouders verdienen dat evenmin, ze hebben in uw kinderjaren de van uw bakkes druipende kwijl gedweild, dus dat hoeven ze geen tweede keer te doen. Verder zetten de Grieken van Rotting Christ met Do What Thou Wilt (het had Stijn Streuvels kunnen zijn!) de huidige Noorse black metalscene in hun hemd – of dacht u dat gekostumeerde bankdirecteurs en sjacherige ambtenaars Hellas en de Acropolis in brand hadden gestoken?

 

Ook White Lightnin’, de vers geperste bastaard van het Germaanse Obelyskhh is vet en zal oorgasmes (sorry, sterker dan mezelf) bezorgen aan het soort wazig turende langharige nozems die alles goed vinden zolang het maar ergens tussen Peter Steele’s Carnivore en de eerste Black Sabbath gepositioneerd kan worden. Obelyskhh was overigens érg sterk op Yellowstock in, duh, Geel deze zomer. Helaas bent uzelf bij deze te laat: wij kenden de band (en hebben ze live gezien) al een tijdje voooor de plaat. In sommige middens zou dat het soort indruk wekken die je vier rondborstige strippermaagden, een bord verse pasta met massa’s saus en blanco vinylcheque oplevert. Wie in de metalwereld met zoiets uitpakt wordt overgeleverd aan een dozijn bloeddorstige motorijders die ervan overtuigd zijn dat jíj tegen hun benen hebt gepist en dat jíj verantwoordelijk bent voor de lauw- en flauwheid van de pils. Stoeffen met de voortijdige ontdekking van een bandje, dat laten metalheads aan anderen over – onze (fysieke en spreekwoordelijke) balzak is ten slotte al omvangrijk en indrukwekkend genoeg.

 

 

 

Nog: de black metal dodenriten en H.P. Lovecraft-fetisj van Belgische superhelden-in-wording Saille (die boys gaan gigantisch worden, binnen enkele jaren op de allergrootste metalfestivals over heel de wereld – dat beloof ik u) en hun plaat Ritu én Skinandteethandnails van HC-mofo’s Vera Cruz. Maar check vooral Saille want, one way or another, Ritu gaat uw leven veranderen. 

 

 

En om af te sluiten met uitstekend nieuws: op 12 en 13 juli strijkt het allereerste Antwerp Metal Fest neer in het Bouckenborgh Park in – waar anders? – ’t Stad. Onder meer Diablo Blvd. (dat onterecht onderschatte orkestje van dieje komiek en dieje gitarist van Thunder Heart Machine (en dieje gast die nog bij Born From Pain speelde)), Saille, Knuckledust en Leng Tch’e komen onze Scheldeparel een nieuwe reet trekken. Én een vuist maken om te laten zien dat wij, het lekker lelijke metalvolk, het niet pikken dat het stadsbestuur o.a. PandDemonium en De Rots (en, nog steeds een beetje, Bar Mondial) de ene na de andere al dan niet administratieve tarzandildo in de reet schuiven. Want zowel het oude als het nieuwe bestuur lijkt ervan overtuigd dat die langharige metalheads met hun be-patchte jeansvestjes en bullet belts nog een trapje erger en gevaarlijker zijn dan wat zij (en niet wij, dus) patsers en dealers noemen. Terwijl wij niets meer of minder willen dan een (en liefst zelfs een paar) plek of een ruimte waar we ongestoord naar onze geliefde muzak kunnen luisteren – en dan graag zo luid mogelijk en zonder dat er een in de buurt wonende bomma in een paniek de flikken opbelt omdat ze vreest dat ‘dieje mè zen lang hoar en zen zwette kliejere,’ die even buiten een sigaretje rookt, haar twee kastanjebruine mini-teckels rauw en met huid en haar gaat opeten. Wij metalheads eten namelijk geen hond. (Maar hou voor de zekerheid uw cavia’s en fretten toch maar binnen.)

 

 

En zo sluit ik af met ‘Metal Up Your Ass’, ware het niet dat Metallica die leuze (waar ze ooit, lang geleden nog naar leefden) niet langer waardig is. Dus hou ik, Ronny Hellevorst, uw gedienstige edelsmid, het maar op:

 

Up the irons!

 

Omdat wij Iron Maiden nimmer mogen ontvallen – zelfs niet wanneer ze één (en eigenlijk zelfs twee) platen maken die verdacht naar power en prog stinken. 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: