Toxic Shock + Insanity Alert @ Antwerp Music City (5/4) PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Ronny H.   
zaterdag 06 april 2013 07:19

Wie zijn gitaren graag luid, snel (of soms net heel traag) en smerig wil, wie snakt naar het gezelschap van gelijkgestemde verloren zielen met baarden, bandshirts en/of bezwete ruggen, wie de legendarische en mythische Antwerpse vriendelijke metalreus eens met eigen ogen wil zien, wie kreunt onder een nijpend tekort aan Decibels en daarvoor een Dokter zoekt, wie snakt naar een gezellige en vriendschappelijke omgeving waar zowel binnen- als buitenlandse bands geheel vrij zijn om volledig hun eigen ding te doen, wie graag lekker en gezond eet, wie niet vies is van een plezant rondje moshen, wie de DJ liefst met vinyl ziet draaien, wie zijn pintjes graag koud en goedkoop heeft, wie tot op de helling van zijn aambeien van muziek houdt,... die kan altijd terecht in Antwerp Music City. Voor Rodeo Shows, try-outs, een gezellige pint,... en gisteren dus ook voor een avondje met Toxic Shock, Insanity Alert en Villainy.

 

Toxic Shock Crossover Thrash Antwerp


Helaas. Villainy moeten missen. Maar gehuld in onder meer Morbid Angel-shirts gaven ze naar het schijnt het concept darkness wel een nieuwe betekenis.


Halverwege de set van de Oostenrijkers (nogmaals: het land waar Hitler geboren werd. Dat kan op zich al tellen.) van Insanity Alert strompelden we de underground muziektempel in de Handelsstraat in Borgerhout binnen. De dreadlocks van de drummer deden ons even wegdromen naar Death Angel, al bleek snel dat dat zowat de enige parallel was tussen deze band en de Filipino Bay Area Thrashers. Municipal Waste, D.R.I., een beetje Suicidal Tendencies en alle geinigheidjes van de old school thrash revival waren veeleer de hoekstenen waarop deze band z'n sound bouwde; zo zie je maar dat die revival der thrash een zodanig universeel iets is geworden dat zélfs Oostenrijk mee is. Insanity Alert had de attitude, de riffs, de thrash-shirts en de goesting in some jolly good old moshing fun om ons, fijnproevers der thrash, geboeid aan het headbangen te houden. Alleen al voor die prestatie vond ik het niet meer dan terecht om wat merch (een CD, een patch en een sticker - de avond was nog te jong en onvoorspelbaar om al geld te gaan uigeven aan shirts) mee te pikken - ik mag hopen dat u hetzelfde deed. Toch is het echter het laatste bisnummer dat we van deze Austria Thrashers onthouden. Ze zetten Run To The Hills van Iron Maiden in (en iederéén is bij metalwet verplicht respect te hebben voor Maiden) maar leken de tekst te hebben veranderd opdat de gemiddelde autist als een naarstige op zoek ging om een kartonnen doos als kalmeringsmiddel op zijn hoofd te zetten. Wat aanvankelijk wat moeilijk te volgen was bleek bij het refrein al snel geniaal: 'Run to the hills/ Run for your life' werd 'Run to the pit/ Mosh for your life'. Geniaal. Om er een totaal Oostenrijks getint (whatever that may be) thrash-feest van te maken hadden ze die twee respectievelijke regels ook nog eens in grote en duidelijke letters op een plakaat geschreven. Met die wat shady opgeschreven twee geboden der thrash werd dan door de Music City geparadeerd opdat iedereen goedkeurend meebrulde met wat achteraf bekeken een upgrade van een Maiden-classic bleek te zijn. Er is thrash in Oostenrijk, en daar is niks mis mee.





Toxic Shock. Aah, Toxic Shock. Het zegt veel wanneer een band als Insanity Alert (een thrashband, mocht u dat vergeten zijn) expliciet vraagt om liever voor dan na Toxic Shock te mogen spelen. Nu goed, allicht was het net die laatste band waarop het meeste volk was afgekomen - tot de smokin hot schoonzus van Flying V-meister PC toe. Ondanks hun eigenlijk nog redelijk korte bestaan is Toxic Shock (zéker live) uitgegroeid tot een absoluut begrip dat gekend is tot ver buiten hun eigen crossover, thrash en hardcore scenes. Een demotape op cassette die insloeg als een bom en zo snel uitverkocht dat het nu al een collector's item is, shows met helden (D.R.I., Municipal Waste, Ceremony, Vogue,... om er maar een paar te noemen), een thumbs up van Metal Hammer-icoon Dom Lawson, hun eigen customized TS-bandanas en een meesterlijke single-sided vinyl E.P. later... is Toxic Shock heer en meester van de vaderlandsche thrash (Reproach is wat meer hardcore, Bliksem meer stoner/psy, Evil Shepherd meer black, Evil Invaders meer rock'n'roll,...). De Flying V van P.C., de finger burning solo's van DK, de groovende ST-bas van White, de octopus-donderslagen van Wotte en frontman Wally die pas leeft als hij halverwege de eerste song een hoofdwone heeft opgelopen of een stuk long uit zijn lijf heeft geschreeuwd (en liefst allebei). Ja, in die ultrakorte denim-short zit het soort frontman dat legendes en mythes overstijgt. Dat hemeltergend schreeuwen. De niets ontziende en ultiem gefocuste moordblik in zijn ogen. De microkabel als een strop rond zijn nek. Het bestormen van het publiek. Het bedreigen van die ene iemand in het publiek waarop die laatste alle kleuren van de regenboog van voor naar achter en vice versa schijt. Het beklimmen van de muur naar het platform, om aan de andere kant bovenop de trap weer op te duiken. Het ingaan op de uitnodiging van enkele Music City-notabelen om vanaf de muur een sprong van een goeie 2,5 meter te maken richting een stel uitgestoken handen dat klaar is om een stagedivende frontman op te vangen. De microkabel rond de steunbalk aan het plafond slingeren. Zelf aan de steunbalk gaan hangen. Schreeuwen met een intensiteit die je met wat fantasie zou toeschrijven aan audio-opnames van dinosaurussen. Op je knieëen vallen tot je eelt hebt die dat pijnloos maakt. Het publiek omturnen tot door thrash bezeten oermensen - zonder de potsierlijke frontman uit te hangen, of gebruik te maken van grootse handgebaren en/of kwieke bindteksten. Ja, hoewel Jan Cut Here en Samuel 'Black Swarm Rodeo Show' De Grote Vriendelijke Reus hem in het verleden al meer dan waardig vervingen, hebben deze Antwerp Thrashers met Toxic Wally een monster van een frontman in de rang - zelfs de boys van Insanity Alert stonden met open mond te kijken van zoveel madness.





Maar Toxic Shock is uiteraard veel meer dan een thrashband met een frontman die de twee o's van loco opblaast tot de grootte van een strandbal om er een statement van een ballsack van te maken. Waar hun demo en hun E.P. nog heel duidelijk hun liefde voor Suicidal Tendencies, Excel, D.R.I. en some old school original hardcore etaleerden, staat het als een thrashpaal verstevigd met het ijzeren zaad-erts van Gary Holt (alles bij mekaar genomen dé meester van de thrashriff - ook al omdat Kerry King een beetje een lul is) boven water dat TS op hun nieuwe werk een geheel eigen smoel heeft gevonden. Een smoel die bovendien heel wat aangenamer is dan wat de gehavende tronies van de vijf meneeren Shockers zouden doen vermoeden. Ze blijven terecht vasthouden aan de DIY-aanpak, beschouwen click tracks nog steeds als het werk van de duivel (en terecht) en flirten, uiteraard, nog steeds met voornoemde invloeden. Het verschil is echter dat er wat techniek en craftsmanship in hun façon de faire is geslopen. Nu, beter spelen wil in de thrash niet per se verbetering zeggen, maar in het geval van Toxic Shock geldt die meer doortastende focus op de structuur van de songs als de springplank naar minstens twee niveau's hoger. Bijvoorbeeld: onderstaande vette clip van On Thin Ice (let op de electrified Toxic Shockjes die het haar uit uw (en haar) ass flikkeren). Deze song is nu al een anthem. Leer 'm uit het hoofd of u zal er maar wat lullig bijstaan wanneer 'don't be afraid/ start to survive' uit een gigantische massa metalkelen en stalen strotten galt op Antwerp Metal Fest deze zomer.




Wie zich wat met dit soort muziek bezig houdt en/of ietwat voeling heeft met wat de Antwerpse scene genoemd wordt wéét dat Cheap Drugs momenteel de hipste shit around is. Geheel terecht, overigens. Maar ik geef het u op een papiertje: wanneer in mei/juni die eerste fullplaat van Toxic Shock uitkomt zal niemand het nog over iets anders hebben. De thrash is strong in deze vijf kruisvaarders van de snedige riff - dood aan de posers, thrash or die.



Koop hun plaat, ga naar hun show(s), scoor uzelf een bandana en een shirt, mosh u een weg naar voren en EAT MY FIST!

 

Toxic Shock Facebook.

Insanity Alert Facebook.

Anwerp Music City Facebook.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: