The Psychedelic Playlist - Bakin' With The Blues PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Administrator   
zaterdag 04 mei 2013 08:48
Artikelindex
The Psychedelic Playlist - Bakin' With The Blues
Page 2
Page 3
Alle pagina's

 

"If you don't know the blues... there's no point in picking up the guitar and playing rock and roll or any other form of popular music," zei Keith Richards. "The blues is losing someone you love and not having enough money to immerse yourself in drink," weet de immer eloquente Henry Rollins. "In a way, my guitar playing is based on slowed down blues standards that are shoved up Satan's arse," is hoe Tony Iommi verduidelijkte dat we zélfs (en zeker) Black Sabbath aan de blues te danken hebben. "I love country music, blues, and punk, and one day I might make those kinds of records," voegde Kesha nog toe. Mooier en echter dan de blues is muziek eigenlijk nooit geworden, maar blijf vooral proberen. Muddy Waters stelde dat de blues altijd de blues blijft, ongeacht hoe of waar je ze speelt. De blues is de blues, en deze psychedelische blues dus ook.

d

Het ligt in de aard van de mens om steeds dieper naar de wortels van iets te graven in een poging het alles op die manier beter te kunnen begrijpen. Zo wordt de hedendaagse populaire muziek algemeen beschouwd als een afgeleide van de blues, en Robert Johnson specifiek. Uiteraard komt ook de blues niet zomaar uit het niets en zouden we dus nog véél verder (tot diep in Afrika bijvoorbeeld) kunnen graven - merk bijvoorbeeld ook op dat de betere bluesmannen grote fans waren van de klassieke composities van pakweg Shostakovich. Maar we houden het bij het reconstrueren van de moderne muziekgeschiedenis, enigszins terecht, op de blues van de jaren '20. En net dat we dat nulpunt zo netjes afgesproken hebben maakt het vreemd en zelfs onbegrijpelijk dat (op een handjevol muzikale fijnproevers en een paar roestige bluescafés vol besnorde 12-bar-fetisjisten na) de blues zo belachelijk weinig bestudeerd of zelfs maar beluisterd wordt. De rock'n'roll dankt er zijn gitaren aan, de inleving van de soul is slechts een derivaat van de smart die het hart van een sterk bluesnummer verkankert, jazz dankt er zijn basis en z'n standards aan, Kraftwerk is pure James Brown en die is dan weer blues op dubieuze XTC, funk is blues achterstevoren en het vrolijke kantje van de popmuziek is ontstaan als het regelrechte tegengestelde van de blues. Maar op een paar nerds, enkele overijverige muziekverslaafden/freaks, een Chileen en een Borgerhoutse Capitaine na laat zelfs de heetste blues iedereen koud. Óf men proeft er eens van, daarbij geholpen door of John Lee Hooker (die zijn hele oeuvre rond 1 riff wist te bouwen) of B.B. King (die - met alle respect - toch niet de meest sexy bluessound vertolkt). We zouden nog eindeloos door kunnen zagen. Niet nu. Laat ons nu liever enkele alternatieven beluisteren, zij het dan met een focus op het meer psychedelische en soms ook hardere werk.
 

1 Jimi Hendrix - Are You Experienced?

Hoe anders een avondje psychedelische blues inzetten dan met Jimi Hendrix? Ok, met Captain Beefheart of met Cream, maar die volgen zo meteen. Toch steken we terecht met Jimi van wal omdat hij de blues een vrijheid heeft geschonken - zowel op gevoelensmatig, metafysisch niveau als op muziek-technisch gebied - waar zowel zijn blanke vrienden/entourage/fetisjisten (van Clapton tot Mayall, van Beck tot Page, van Robby Krieger tot Jerry Garcia,...) als zijn zwarte (en héél erg zwarte) voorbeelden niet eens aan durfden denken, laat staan dat ze zich er aan zouden wagen. De hele Are You Experienced-plaat is essentieel maar aangezien u misschien nog niet écht experienced bent geldt het titelnummer als inleiding.




2 Captain Beefheart - Zig Zag Wanderer


Net zoals alle Groten is Beefheart het soort muzikant waar je óf een instant boner van krijgt óf blijft steken op het apathische niveau van Stephen Hawking's linkerteelbal. Probéér, luister en steek moeite en tijd in (minstens) 3 van z'n platen (easy way in: Trout Mask Replica, Safe As Milk en Clear Spot). Mocht je dan helemaal niks voelen: scheer u andermaal weg, terug naar Neil Young, of Bob Dylan, of... Indien wel: graag gedaan! En weet dat er een oneindigheid aan steengoeie platen, bootlegs, live stuff,... op u wacht. In de categorie 'psychedelische' blues: Safe As Milk.




3 Cream - Spoonful


Clapton (toen nog wild, ongeremd, zo high als Tom Barman op een warme zomerdag tijdens een week dat dEUS op pauze staat) die haast zo indrukwekkend als Hendrix de gitaar in een nieuwe rol forceert. Ginger Baker die (zelfs los van zijn drumsolo's die tot 6,5 uur duurden - echt gebeurd! Meermaals!) decennia voor Santana, Madlib, Flying Lotus en Lady Linn jazz vertaalt naar pop, rock, soul en beyond (en dat deed zónder enige stilistische toegift). En, ten slotte, Jack Bruce wiens stemgeluid archetypisch werd voor alle British Invasion-bands die niet Led Zep, The Who of eender wat met Rod Stewart waren, terwijl hij zowel met zijn belezen, fantasierijke en avontuurlijke lyrics als met zijn klokvaste basgitaar zorgde voor het fundament waarop Clapton en Baker hun wildste dromen mochten en konden waar maken.




4 Muddy Waters - Herbert Harper's Free Press News


Wah-wah-pedalen, fuzzboxen, rommelen met standards, Marshall Chess (zoon van Leonard Chess die met z'n broer Phil oprichter was van Chess Records) als producer,... Muddy Waters was verre van enthousiast over hoe deze plaat aangepakt werd (voor de nerds: de 'Electric' van de titel verwijst niét naar Waters' overgang naar de elektrische gitaar - daar was hij al veel eerder op overgeschakeld - maar was volgens Marshall Chess de meest duidelijke manier om het psychedelische karakter van de plaat te verwoorden). Net zo min als Muddy zelf moesten de fans de plaat aanvankelijk niet. 45 Jaar later geldt Electric Mud echter als een belangrijke mijlpaal in de muziekgeschiedenis die, doordat de plaat zo ver vooruit was op z'n tijd, bands van Led Zep tot Sabbath, Hawkwind tot Yes, Rush tot Kyuss, Queens Of The Stone Age, Clutch,... inspiratie verschafte.




5 Howlin' Wolf - Built For Comfort

Hoewel de verkoop van Electric Mud tegenviel pakte Marshall Chess in november '68 (een half jaar na Electric Mud) Howlin' Wolf's nieuwe plaat op dezelfde manier aan: de basic bluessongs op een bedje van psychedelische uitspattingen die een groepje blanke sessiemuzikanten uit hun elektrische gitaren, wah-wah's en fuzzboxen toveren. De titel vertelt het verhaal: "This Is Howlin' Wolf's New Album. He Doesn't Like It. He Didn't Like His Electric Guitar At First Either.' Er bestaan bootlegs van de opnamesessies van deze plaat die lange en helse scheldtirades bevatten waaruit blijkt dat Howlin' Wolf nog liever de aambeien van een peloton KKK'ers zou uitknijpen dan aan deze plaat te werken. Tot op het allerlaatste moment haalde hij deze plaat aan als het enige waar hij echt spijt van had. Jammer, want de plaat is fenomenaal.



 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: