No Life 'Til Leather - Thrash Is Back! (Deel 6: De Thrash Revival: Waarom Nu?) PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Thrashin' Ronny   
vrijdag 21 juni 2013 13:01
Artikelindex
No Life 'Til Leather - Thrash Is Back! (Deel 6: De Thrash Revival: Waarom Nu?)
Page 2 - Good Friendly Violent Fun
Page 3 - Thrash Is Back (Keep It True)
Page 4 - No Posers Allowed
Page 5 - Belgian Thrash?
Page 6 - Succeed Or Bleed
Page 7 - The New Wave Of Violence
Alle pagina's

.
Na een vloedgolf van vooral (Zuid-) Amerikaanse, in jeansvestjes en bullet belts gehulde jonge kerels met een honger naar snedige riffs, is de Thrash Metal Revival zowat een genre op zich geworden. Denk even aan songs als Thrash? Don’t Mind If I Do van Municipal Waste of Beware The Thrash Brigade van Rumpelstiltskin Grinder en je merkt meteen dat voor deze jonge generatie heethoofden het etaleren van hun liefde en toewijding aan thrash metal minstens zo belangrijk is als de snelheid en agressie van de muziek. Sinds kort lijkt ook ons land gebeten door die heropgeviste thrash-microbe en kondigden bands als Toxic Shock, Evil Shepherd en Reproach zich zelfs al aan op het internationale toneel. En dus willen we weten waarom die Belgische New Wave of Old School Thrash teruggrijpt naar de oorspronkelijke basis van het genre en onderzoeken we hoe de minder jonge rotten uit die old school aankijken tegen dat omvangrijke leger van jong thrash geweld.

thrash

Deel 1: Thrashing About Thrash

Deel 2: Thrashing About Posers

Deel 3: Thrashing About  Mosh


Deel 4: Thrashing About Politics/Zombies

Deel 5: Thrashing About Skating


Net zoals mijn generatie (prille twintigers) het gevoel heeft dat ‘onze’ muziek de eeuwigheid in zal gaan, moeten de discipelen van het ‘thrash ‘til death’ mantra zich in de jaren ’80 ook helemaal los van de geschiedenis gevoeld hebben. Het was een zorgeloosheid die tot gevolg had dat het genre zich na verloop van tijd ook letterlijk helemaal dood leek te gaan thrashen. Woeste kids die in The American Way van Sacred Reich gelijkgestemde zielen vonden. Hardrockers en punks die haveloos ronddwaalden. Tenminste, tot ze hun plaats in de wereld vonden wanneer Metallica van L.A. naar San Fransisco verhuisde om te vluchten van de posers en föhners die en masse over de Sunset Strip tippelden. De Berlijnse Muur, de nucleaire dreiging en de (Zuid-Amerikaanse) militaire junta’s werden bestreden met de snelste riffs die de mensheid tot dan toe had gehoord. Een retestrakke jeans, een bullet belt en een Flying V: thrashing was their business, and business was good.


SACRED REICH - THE AMERICAN WAY




Maar wanneer de eerste generatie thrashers tegen 1990 The Big Four (Metallica, Slayer, Anthrax en Megadeth), The Furious Five (Exodus, Testament, Death Angel, Annihilator en Overkill) en The Teutonic Four(Sodom, Kreator, Tankard en Destruction) had voortgebracht was het genre helaas z’n hoogtepunt al voorbij. Van de ene op de andere dag leek er nergens nog plaats te zijn voor ‘The Smaller 400.000’ minder fortuinlijke thrashbands. Er werden al boeken, essays, thesissen en doctoraten geschreven over waarom thrash samen met de hele golf eighties metal plotseling van de kaart verdween, al schuiven de meer protectionistische metalheads de schuld in de schoenen van de grunge.


Anderen zien het dan weer als een onvermijdelijke schakel in de natuurlijke cyclus van hypes en trends. Maar de vreemdste verklaring voor de val van de old school thrash komt uit San Francisco’s Bay Area, nochtans het oorspronkelijke epicentrum van de Noord-Amerikaanse thrash. Zij menen, gek genoeg, dat het undergroundkarakter van het genre datgene was wat de scene, hoe uitgestrekt ook, bij mekaar hield. Door hun extensieve platenverkoop en het tot ver buiten hun thuisbasis touren zagen de bands zich samen met hun street credibility ten onder gaan, aldus kenners uit de Bay Area. Wanneer net onder de top opererende thrashbands als Testament en Death Angel hun aantal concerten exponentieel zagen afnemen wegens financieel niet interessant genoeg voor de zalen én de thrashketen en –stinkholen in San Fransisco plots plaats moesten ruimen voor koffieketens, kantoren en het opkomen van het internet, leek het einde nabij. Voeg daar aan toe dat de meeste bands naast The Big Four aan het klungelen waren aan die altijd moeilijke tweede of derde plaat en je mag het genre ten grave dragen.


DEATH ANGEL - THE ULTRA-VIOLENCE



 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: