No Life 'Til Leather - Thrash Is Back! (Deel 6: De Thrash Revival: Waarom Nu?) PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Thrashin' Ronny   
vrijdag 21 juni 2013 13:01
Artikelindex
No Life 'Til Leather - Thrash Is Back! (Deel 6: De Thrash Revival: Waarom Nu?)
Page 2 - Good Friendly Violent Fun
Page 3 - Thrash Is Back (Keep It True)
Page 4 - No Posers Allowed
Page 5 - Belgian Thrash?
Page 6 - Succeed Or Bleed
Page 7 - The New Wave Of Violence
Alle pagina's

.
Na een vloedgolf van vooral (Zuid-) Amerikaanse, in jeansvestjes en bullet belts gehulde jonge kerels met een honger naar snedige riffs, is de Thrash Metal Revival zowat een genre op zich geworden. Denk even aan songs als Thrash? Don’t Mind If I Do van Municipal Waste of Beware The Thrash Brigade van Rumpelstiltskin Grinder en je merkt meteen dat voor deze jonge generatie heethoofden het etaleren van hun liefde en toewijding aan thrash metal minstens zo belangrijk is als de snelheid en agressie van de muziek. Sinds kort lijkt ook ons land gebeten door die heropgeviste thrash-microbe en kondigden bands als Toxic Shock, Evil Shepherd en Reproach zich zelfs al aan op het internationale toneel. En dus willen we weten waarom die Belgische New Wave of Old School Thrash teruggrijpt naar de oorspronkelijke basis van het genre en onderzoeken we hoe de minder jonge rotten uit die old school aankijken tegen dat omvangrijke leger van jong thrash geweld.

thrash

Deel 1: Thrashing About Thrash

Deel 2: Thrashing About Posers

Deel 3: Thrashing About  Mosh


Deel 4: Thrashing About Politics/Zombies

Deel 5: Thrashing About Skating


Net zoals mijn generatie (prille twintigers) het gevoel heeft dat ‘onze’ muziek de eeuwigheid in zal gaan, moeten de discipelen van het ‘thrash ‘til death’ mantra zich in de jaren ’80 ook helemaal los van de geschiedenis gevoeld hebben. Het was een zorgeloosheid die tot gevolg had dat het genre zich na verloop van tijd ook letterlijk helemaal dood leek te gaan thrashen. Woeste kids die in The American Way van Sacred Reich gelijkgestemde zielen vonden. Hardrockers en punks die haveloos ronddwaalden. Tenminste, tot ze hun plaats in de wereld vonden wanneer Metallica van L.A. naar San Fransisco verhuisde om te vluchten van de posers en föhners die en masse over de Sunset Strip tippelden. De Berlijnse Muur, de nucleaire dreiging en de (Zuid-Amerikaanse) militaire junta’s werden bestreden met de snelste riffs die de mensheid tot dan toe had gehoord. Een retestrakke jeans, een bullet belt en een Flying V: thrashing was their business, and business was good.


SACRED REICH - THE AMERICAN WAY




Maar wanneer de eerste generatie thrashers tegen 1990 The Big Four (Metallica, Slayer, Anthrax en Megadeth), The Furious Five (Exodus, Testament, Death Angel, Annihilator en Overkill) en The Teutonic Four(Sodom, Kreator, Tankard en Destruction) had voortgebracht was het genre helaas z’n hoogtepunt al voorbij. Van de ene op de andere dag leek er nergens nog plaats te zijn voor ‘The Smaller 400.000’ minder fortuinlijke thrashbands. Er werden al boeken, essays, thesissen en doctoraten geschreven over waarom thrash samen met de hele golf eighties metal plotseling van de kaart verdween, al schuiven de meer protectionistische metalheads de schuld in de schoenen van de grunge.


Anderen zien het dan weer als een onvermijdelijke schakel in de natuurlijke cyclus van hypes en trends. Maar de vreemdste verklaring voor de val van de old school thrash komt uit San Francisco’s Bay Area, nochtans het oorspronkelijke epicentrum van de Noord-Amerikaanse thrash. Zij menen, gek genoeg, dat het undergroundkarakter van het genre datgene was wat de scene, hoe uitgestrekt ook, bij mekaar hield. Door hun extensieve platenverkoop en het tot ver buiten hun thuisbasis touren zagen de bands zich samen met hun street credibility ten onder gaan, aldus kenners uit de Bay Area. Wanneer net onder de top opererende thrashbands als Testament en Death Angel hun aantal concerten exponentieel zagen afnemen wegens financieel niet interessant genoeg voor de zalen én de thrashketen en –stinkholen in San Fransisco plots plaats moesten ruimen voor koffieketens, kantoren en het opkomen van het internet, leek het einde nabij. Voeg daar aan toe dat de meeste bands naast The Big Four aan het klungelen waren aan die altijd moeilijke tweede of derde plaat en je mag het genre ten grave dragen.


DEATH ANGEL - THE ULTRA-VIOLENCE


good friendly violent fun




GOOD FRIENDLY VIOLENT FUN


EXODUS - THE TOXIC WALTZ



Het finale nekschot stond echter op naam van The Toxic Waltz. Kort door de bocht sloeg die song er in thrash van binnen uit kapot te maken. Het gemene en smerige nummer van op Exodus’ Fabulous Disaster liquideerde – per ongeluk – het met muziek en samenhorigheid kloppende hart van wat een aardig vitale subcultuur was. Hoezo? The Toxic Waltz is toch net een van de toppers op de plaat? Meer zelfs: je kan het nummer een blauwdruk noemen van hoe razende en smerige thrash eind jaren ’90 hoorde te klinken.  


Niettegenstaande waren het lyrics als ‘kick your friend in the head and have a ball’ en ‘good friendly violent fun’ die ervoor zorgden dat moshpits plots arena’s werden voor het soort neanderthalers dat ongestraft en ongeremd in het rond meppen interessanter vindt dan de band op het podium. Het tongue-in-cheeck karakter van de agressie die in thrash vervat zit leek verdwenen en het tegen de politieke schenen stampen kreeg iets akelig militant. Plots diende zich een generatie levensgevaarlijke en bloeddorstige thrashers aan die met het schuim op de mond de met een knipoog bedoelde teksten voor droge waarheid namen. Dat thrashbands het plots hip vonden om met Body Count te gaan touren, hielp net zo min als de grote platenlabels die het opeens – te laat, zoals altijd – in de smiezen kregen dat thrash de underground was ontgroeid. In de hoop er toch nog munt uit te kunnen slaan overspoelden ze de al verkommerende markt met slappe en inferieure bands die thrash van haar illustere eerste h beroofden. Het ooit met flagrante trots gedragen etiket werd een denigrerende verzamelnaam voor rommelige muziek en hersenloze amokmakers.



m



THRASH IS BACK (KEEP IT TRUE)


Fast forward naar een viertal jaren geleden. De oude zonden zijn vergeven en bijna vergeten, thrash is klaar voor een comeback. Neen, niet die Shadows Fall-achtige moderne thrash en evenmin de met death metal flirtende uppercuts van the Haunted of Carnal Forge, maar thrash in z’n meest zuivere vorm. ‘Jonge’ bands als Municipal Waste, Toxic Holocaust, Violator en Fueled By Fire bouwden haast in een vingerknip een stevige reputatie op en het gerucht dat thrash z’n wederoptreden zou maken verspreidde zich als een lopend vuurtje. Op de festivals zag je hoe de enkelingen die er al terug helemaal in geloofden zich subtiel opnieuw in hun bullet belts hadden gehesen, blogs en webzines waagden zich voorzichtig aan lijstjes met essentiële thrashplaten en oorspronkelijke voortrekkers als Kreator en Overkill zagen hun publiek groter worden dan ooit tevoren – de welgekomen bekroning op het jarenlange wroeten en vechten om hun waarachtigheid intact te houden. Had je Mille Petrozza in ’86 gezegd dat hij 25 jaar later Wacken zou headlinen, hij had je met brutale Germaanse precisie een nieuwe reet getrokken, alleen al uit principe.


MUNICIPAL WASTE - BORN TO PARTY




Écht mooi wordt het wanneer Fueled By Fire (toegegeven: daarin voorgegaan door enkele meer obscure thrashbands) een trend zette door met het nummer Thrash Is Back hun liefde voor het genre heel erg letterlijk te verkondigen. Denim and leather/ Thrash is what we are/ Bang your head against the stage/ On Baloff’s command! Het onverholen verwijzen naar hun grote voorbeelden gold meteen als een flink gestrekte middenvinger naar de meer zure critici die zich ergerden aan de vastberadenheid waarmee de revival elke vorm of zucht van vernieuwing in de kiem smoorde. Vernieuwing? Beste man, thrash was al helemaal af wanneer Metallica in 1982 met de demotape No Life ‘Til Leather de immer te volgen basis schreef voor de al snel in thrash muterende speed metal! Thrash staat er weer en is helemaal z’n heerlijke zelf gebleven.


FUELED BY FIRE - THRASH IS BACK (KEEP IT TRUE)




Het resolute karakter van die comeback zorgde er bovendien ook nog eens voor dat old school thrash (we zijn vandaag zo ver gevorderd dat er daarin nauwelijks een onderscheid bestaat tussen jonge en oudere bands) een volwaardig subgenre is geworden dat zalen, festivals en platenlabels onmogelijk nog kunnen negeren. Met een ongeziene snelheid ontwikkelde de over heel de wereld verspreide horde thrashers een uit de duizend te herkennen eigen smoel die de gebruiken en de details van de eighties wat uitvergrootte. Tegenwoordig herken je een thrasher meteen aan z’n uniform (ontdaan van de negatieve bijklank, welteverstaan). Galopperen over de E-snaar doe je bij voorkeur in een met patches behangen, mouwloze jeansvest met daaronder een zo verkleurd en vintage mogelijk shirt van een klassieke thrashplaat – met Bonded By Blood van Exodus of Handle With Care van Nuclear Assault scoor je altijd. Wissel je nieuwe sneakers in voor afgedragen witte basketters die er net zo begaaid uitzien als je verbleekte strakke jeans, en je bent klaar voor de pit. Wie zich tot op de letter aan de vestimentaire code wil houden zorgt best ook nog voor een bullet belt en een bandana.



NUCLEAR ASSAULT - HANDLE WITH CARE




Mijmerend over z’n garage days, zal menig oude thrasher je toevertrouwen dat de muziek en het uniform een bewuste afzetting waren tegen de hair en glam metalheads die uren voor de spiegel stonden terwijl ze de ene bus hairspray na de andere leegden. Vandaag zou je kunnen zeggen dat thrash zich kant tegen pakweg metalcore en emo. En laat je niet misleiden door de nochtans erg gewaardeerde lofzangen op (veel) bier van onder meer Municipal Waste en Fueled By Fire: bands als Warbringer, Toxic Holocaust en SSS hebben nog steeds een stevig appeltje te pellen met het hoerende Systeem en haar tamme, ongewervelde slaven (al durven die vijanden in de teksten van deze generatie thrashers steeds vaker de vorm van zombies aan te nemen).


TOXIC HOLOCAUST - BRAZILIAN SLAUGHTER



Toxic Shock Thrash




NO POSERS ALLOWED

Wanneer iets groot en succesvol wordt wil plots iedereen de verantwoordelijkheid daarvoor op zijn eigen naam schrijven. Wie, waarom en waarom precies nu? Daar lijken zelfs de meest fervente luisterende oren aan de underground geen antwoord op te hebben. Loopt het gelijk met hoe de mainstreamcultuur ook naar het verleden grijpt? “Niet per se,” denkt Toxic Shock-gitarist Pieter Coolen. “Volgens mij heeft het er ook mee te maken dat de moderne metal al eens te serieus durft te zijn. Het ziet er allemaal niet meteen cool en plezant uit en het werkt al helemaal niet aanstekelijk – drie aspecten die je wel altijd al kon terugvinden in de thrash. Thrash is zo graaf omdat het toegankelijk genoeg is om ook je vriendin er mee in te betrekken maar tegelijk behoudt het ook die dolheid die je aanspoort om gezellig zat te worden en de kritische, snerende edge die je zo kwaad maakt dat je de keet helemaal wil verbouwen.”


TOXIC SHOCK - ON THIN ICE




Thrash is trouwens nooit helemaal weggeweest,” vervolgt hij,” al zat het misschien wat bedolven onder genres die de laatste jaren wat prominenter waren. Iederéén houdt wel een beetje van thrash en misschien vooral omdat je onmogelijk stil kan blijven staan. Je hoort dezer dagen heel wat metalplaten die iets steriels hebben, met een cleane productie en perfect uitgevoerde complexe technische hoogstandjes. Dan is het cool wanneer er nog eens een wat smeriger geluid opstaat waaraan je meteen hoort dat er gespeeld wordt met liefde en overtuiging. Ook bij ons hoeft het niet helemaal perfect te zitten of te klinken – het moet vooral DIY blijven. We weigeren bijvoorbeeld clicktracks te gebruiken want dat neemt een deel van de spontaniteit weg. Het moet lekker old school klinken.” Ondanks dat ze nog maar een drietal jaren bestaan, verzorgde (of zo u wil: mismeesterde) Toxic Shock al het voorprogramma van D.R.I. en Municipal Waste en trokken ze langszij Ceremony en Eagulls op tournee door de UK. Om maar te zeggen: onder de vleugels van deze revival ligt voor elke goeie thrashband de wereld helemaal voor het grijpen. Maar Toxic Shock was niet de eerste band van de Belgische revival, en ze zullen net zo min de laatste zijn. Van waar komen al die Belgische bands plots? En zorgden ze eigenlijk al wel voor voldoende bewijsmateriaal om überhaupt van een Belgische Thrash Revival te kunnen spreken?



Cyclone Thrash



BELGIAN THRASH ?

Laat ons beginnen bij het begin. Want, net zoals de Bay Area, kon ons land in de tweede helft van de jaren ’80 uitpakken met een oerdegelijke thrashscene. Zo had je Black Shepherd uit Steenokkerzeel, Sixty Nine uit Brussel, Evil Sinner uit Kortrijk/Menen en de Aalsterse cult crossover thrashers van X-Creta. Een klasse hoger had je ook nog Target die Europese faam vergaarden en twee platen uitbrachten op het label van Ralph Hubert van Mekong Delta. Maar het absolute paradepaardje van de originele Belgische thrash was zonder twijfel Cyclone. Met hun debuut Brutal Destruction brachten ze een meedogenloze thrashplaat uit die zonder gêne naast het betere werk van hun grotere Amerikaanse en Duitse thrashbroeders in de cd-rekken mocht liggen. Cyclone opende voor Metallica, Anthrax en Metal Church in Vorst Nationaal, warmde de Brielpoort op voor Slayer en trok op tour met Blessed Death. Brutal Destruction en opvolger Inferior To None behoren tot op vandaag tot de allerbeste Europese thrashplaten, ondanks dat ze wat in de geschiedenis verdwenen zijn. Het ‘Belgische antwoord op Metallica’ hing in ’90 de Flying V al in de wilgen, maar zorgde met onder meer gitaristen Xavier Carion (Channel Zero, Sons Of Jonathas, Master Of Waha), Pablos Alvarez (Death Squad), Didier Kapelle (Warhead) en Pascal Van Lint (Trouble Agency), bassist Christian Olde Wolbers (Asphyxia, Fear Factory, Arkaea, De Rosse Van K3) en drummer Nicholas Lairin (Dream Machine) voor de godfathers van de Belgische (thrash) metalscene.


CYCLONE - THE CALL OF STEEL



d



SUCCEED OR BLEED


En daarna? Daarna was er Channel Zero die van de jaren ’90 zowat hun bitch maakten. Tours met Biohazard, Napalm Death en Pro-Pain, hun derde plaat Unsafe die het tot in Amerika schopte, een guest appearance van Billy Milano van S.O.D. en een haast goddelijke status in metalminnend België. Tot ook zij in ’97 hun einde aankondigden. Frontman Franky DSVD beukte lustig verder met Skitsoy en gitarist Xavier Carion zorgde met z’n Sons Of Jonathas dat we die karakteristieke groovy thrashriffs van Channel Zero niet al te hard moesten missen. Wat volgde was echter kommer en kwel. Àls er al gethrashd werd in ons land, dan was het ergens in een godverlaten metalkroeg in een al even desolaat dorpje. Er waren bands die ondanks alles bleven volharden, maar zij misten vaak dat extraatje dat nodig was om de noodlijdende scene terug recht te trekken. Er was niets… behalve After All. Op hun dooie eentje hield de Brugse band het Belgische thrash waakvlammetje brandende, terwijl ze moedig het genre wereldwijd bleven prediken aan de zijde van onder andere Testament, Exodus, Armored Saint en – vorig jaar nog – Sacred Reich. Lof en dank aan After All, want zonder hen had die nieuwe garde het heel wat moeilijker gehad om zo snel door te breken.


CHANNEL ZERO - BLACK FUEL






THE NEW WAVE OF VIOLENCE

En zo belanden we opnieuw bij de thrash revival die al snel ook in ons land opgevolgt wordt. Jonge kids worden door Nonkel Metal meegezeuld naar Graspop en zien Slayer, Kreator en Exodus het soort wilde en snedige muzikale mokerslagen uitdelen die hun leven voorgoed zullen veranderen. Ze vragen een Flying V voor hun verjaardag (gelukkig had hun beste vriendje al een drumstel gekregen) en brengen al gauw uren door in de garage met hun makkers, die allereerste pintjes en een stapel uitgeprinte tablaturen van Kill ‘Em All. Langs de andere kant zie je hoe de net iets minder jonge ex-skater punks met roots in de hardcore simpelweg beter leren spelen (met alle respect voor hardcore, uiteraard) en die nieuwe skills ook gaan omzetten in een verse groove. Rustig aan evolueren ze van Cro-Mags naar Suicidal Tendencies en van Black Flag naar D.R.I.: en zo heeft onze Belgische thrash revival scene ook een crossover aftakking.


Het lijkt wel een sprookje en, voor zij wiens hart klopt op het ritme van Expendable Youth van Slayer, eigelijk is het dat ook wel een beetje. In Antwerpen diepen Toxic Shock en Drunk de crossover wat uit, terwijl Bliksem thrash laat flirten met stoner en psychedelische prog. Alcoholic Nightmare uit Hoogstraten zorgt voor een gepast antwoord op Tankard en Municipal Waste, Always Fallen kiest voor melodische thrash en wie niet vies is van een scheut black metal kan terecht bij het sublieme Evil Shepherd. Evil Invaders beukt met pure old school thrash, in Heist-op-den-Berg zit het met Cryptic Slaughter en S.O.D. vergeleken Striking Death verstopt én laat ons de alom geprezen Overpeltse hardcore/thrash trots Reproach niet vergeten!


EVIL SHEPHERD - DARKNESS THROUGH DEATH





Dus ja: die Belgische scene is er wel degelijk. En hoewel we in vergelijking met andere landen een achterstand hebben wat betreft een soortement kader voor die scene (bv. het programmeren van één thrashband i.t.t. een avond met alleen maar thrash op de affiche), mag het duidelijk zijn dat er ruim voldoende kwaliteit voor handen is om in de heel erg nabije toekomst internationaal te gaan pronken met onze vaderlandse scene. En kom op: Duitsland heeft drie grote thrashbands, laat ons er allen samen voor zorgen dat wij kunnen uitpakken met minstens vier zware kanonnen. Thrash is terug, geniet ervan.


EVIL INVADERS - DRIVING FAST (Binnenkort zelfs op Wacken Open Air!)

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: