INTERVIEW: Sonic Boom over Spectrum en Spacemen 3 PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door PJ Symons   
zondag 06 oktober 2013 19:39
Hij zweet als een rund maar lijkt niet eens te voelen dat de druppels langs zijn oor in zijn kraag storten. Wanneer we mekaar begroeten geeft hij een ietwat autistische indruk, al is de manier waarop hij alle oogcontact vermijdt nog behoorlijk sierlijk. Ik voel hoe hij ondanks zijn instinctieve terughoudendheid toch zijn best wil doen voor dit gesprek. Het schuifelen op de zitbank, het frunniken aan zijn elektrische sigaret en het om de minuut veranderen van positie zijn slinkse trucjes om zijn gebibber te verbergen. Hij is er met zijn hoofd wél helemaal bij en er is niets aan hem dat zielig lijkt, of ook maar een beetje meelijwekkend. Maar ondanks zijn heldere optreden is het toch duidelijk: dit is wel degelijk de man die uit Spacemen 3 werd gezet omdat hij teveel drugs nam.

Spectrum
(Copyright GoDi) 
 
Nu goed, op die lichamelijke tells na heeft zijn druggebruik duidelijk weinig tot geen negatieve invloed gehad op het werken van zijn meesterbrein. Samen met Jason Pierce heeft hij met Spacemen 3 de neo-psychedelica zo goed als uitgevonden, zijn eigen bands Spectrum en E.A.R. zijn subliem, tot op vandaag blijft hij een veelgevraagd gastmuzikant en als producer heeft hij onder meer Tomboy van Panda Bear en Congratulations van MGMT op zijn conto staan. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat Sonic Boom onterecht in de schaduw blijft staan van wat ex-collega Pierce zoal uitsteekt met Spiritualized. Pierce kan een popliedje schrijven, Sonic Boom creëert sounds en maakt muziek.

 
Pete Kember aka Sonic Boom is een zwaar onderschat genie dat over muziek kan praten op een manier die mijn petje ver te boven gaat. Ik wil het wel graag proberen. En aangezien Spacemen 3 een belangrijke schakel waren in mijn muzikale vorming zit ik ook daar met prangende vragen. Alleen: Kember en Pierce stonden door de jaren heen met een zekere bloeddorstigheid tegenover mekaar. Hoewel het weinig gebruikelijk is voel ik toch de drang om even te polsen of ik wel alles mag vragen, of er onderwerpen zijn waar hij het liever niet over wil hebben. Hij heeft in het verleden al vaker interviewers op hun gezicht geklopt.  “Ask me anything,” repliceert hij. Alles? Zelfs…? “Zelfs vragen over Jason, ja. Zolang je interesse maar het tabloid-niveau overstijgt.”
 
 
 
Vorig jaar was het groot nieuws dat die kwal van The Black Eyed Peas een song mocht schrijven die gebruikt zou worden als allereerste stuk muziek op Mars. Onder meer Metallica’s ‘black album’ mocht ook mee. Nu, als NASA ook maar een beetje research had gedaan dan zouden ze hebben ingezien dat vooral jij de geknipte muziekvoor op Mars zou kunnen componeren/selecteren. Wat zou jij op Mars draaien?
"Bugger, wat een geldverspilling! Maar Metallica lijkt me geschikt. De muziek op Mars moet kunnen communiceren met mogelijks onbestaande aliens, ik denk dat niemand die taal beter spreekt dan Metallica (lacht). Lars Ulrich spreekt sowieso al ‘aliens’. Of ‘assholiensish’, da’s het alien-Esperanto-equivalent van pseudo-artistieke en shady emotionele woordendiarree (gniffelt). Maar als je een echt serieus antwoord wilt: ik vind dat onze mensheid – in tegenstelling tot een mogelijke andere mensheid in a galaxy far away – maar ik vind dat onze mensheid zwaar gefaald heeft in zijn bestaan als je even bekijkt hoe zielig weinigmuziek er is gemaakt die goed genoeg is om aan buitenaardse wezens te laten horen. Silver Apples, My Bloody Valentine, een paar bluesnegers, Einstürzende Neubauten en… en ik! Dat moet het zowat zijn."
 
Je hebt er nochtans altijd voor bekend gestaan een muzikale spons te zijn die alles wil gehoord hebben en constant hongerig blijft naar nieuwe muziek. Ben je de laatste tijd dan niets tegengekomen dat ‘onze’ mensheid moét checken?
"Ha! Het feit dat iedereen het zo interessant leek te vinden dat ik graag en veel naar muziek luister heeft ervoor gezorgd dat iedereen – tot mijn vrienden, en zelfs mijn ouders – mij op de duur bleef lastigvallen voor muziektips. Ik ben geen namedropping stijl-koe. Ik raad iedereen aan om zelf op zoek te gaan, dat zal een magnifieke ontdekking eens zo mooi maken. Maar aangezien je de vraag stelt maak ik er gebruik van om mijn eigen werk te promoten: beluister en koop allemaal In Limbo van Teen, een plaat die ik geproducet heb, maar wat een band! En ook het nieuwe singletje van Cheval Sombre is zéér de moeite. Andere recente stuff die ik erg straf vindt: Gang Gang Dance, Pissed Jeans, Dirty Lights, Gala Drop,… Ik was ook erg onder de indruk van de jongste Animal Collective, die flowernerds gaan nog mooie dingen doen. En natuurlijk: Peaking Lights! Wat een band! Al denk ik dat zij mij minder graag zien."
 
Vertel.
"Goh, bwa. Nu ja, ok. Ik ben vorig jaar naar een concert van Peaking Lights gegaan omdat ik razend benieuwd was naar hoe ze die plaat zouden brengen. Al vanaf het begin van hun set stond ik me rot te ergeren aan hun geluidsman, hij begréép het echt niet. Die ene man trok het hele concert naar beneden. En, omdat ik mezelf ben, vond ik het nobel om die geluidsman vriendelijk te vragen of hij alsjeblieft niet wilde oprotten, zodat ik het geluid terug recht zou kunnen trekken. Ik hoef je niet te zeggen dat die man dat niet echt zag zitten. Hij had bovendien nog nooit van mij of zelfs Spacemen 3 gehoord! Nu, ik ben niet het soort celebrity-eikel die over rode lopers wil wandelen terwijl het muziekplebs zich een weg in mijn reet likt. Maar als geluidsman van Peaking Lights denk ik dat het van een gebrek aan kennis getuigt als je nog nooit van mij of mijn werk gehoord hebt. En, weet je, ik neem muziek en de kwaliteit van het geluid héél erg serieus, het is nu eenmaal mijn vak. Het meningsverschil tussen mij en de soundguy mondde uiteindelijk uit in een vuistgevecht en het gehele concert werd door de security afgelast. Ik heb er geen spijt van. Beter geen geluid dan slecht geluid. Eigenlijk heb ik Peaking Lights een enorme dienst bewezen."
 

Ik weet dat je interviewers al op hun bek geslagen hebt omdat ze de vraag durfden te stellen, maar aangezien ik nogal wat groter en breder ben dan jij én het ondertussen toch al een goeie 12 jaar duurt, kan ik niet anders dan het er op wagen: hoe staat het met On The Wings Of Mercury?
"Mja, you know… Vorige maand hebben we in Berlijn een paar nieuwe stukjes opgenomen. Maar dat deden we een half jaar geleden ook al. We doen het in stukjes en we nemen alleen op als het echt helemaal goed aanvoelt. Het moét ook niet, zie je. En dat de fans er op zitten te wachten is bollocks, want fans van mijn werk zullen hun gading ook wel vinden in mijn andere projecten. Spectrum is gewoonweg iets speciaal. Ik wil de magie niet verpesten. Spectrum moet over de hele lijn een positief, lekker aanvoelend en kwalitatief ‘iets’ blijven. Daarmee bedoel ik niet dat ik bang ben om met nieuw werk op de proppen te komen. Het komt erop neer dat alle muziek die onder de noemer Spectrum uitkomt opgenomen moet zijn op een moment waarop alles tot in de kleinste details perfect aanvoelde."
 
Ik heb even een déjà-vu waar ook Axl Rose in meespeelt…
"You soddin’ fuck (lacht). Ten eerste: ja, de productie van Chinese Democracy was zo grotesk en lelijk dat zelfs die fucker van een Rick Rubin het beter had kunnen doen. Maar er staan wel minstens vier absolute meesterwerken van songs op die plaat. Die vier zijn zó goed dat ik ze zelfs graag zelf had geproducet. Ten tweede: Axl heeft issues en was bang om muziek uit te brengen uit schrik dat die inferieur zou zijn – een terechte angst. Ik heb die schrik niet. Als meer undergroundmuzikant ligt er artistiek totaal geen druk op mijn schouders, tenzij dan vanuit mezelf. Ten derde: Axl heeft die hele tijd helemaal niks uitgebracht. Ik ben de hele fucking tijd aan het werk geweest! De nieuwe Spectrum-plaat heeft tijd – ok, véél tijd – nodig en ik zal haar die fucking geven ook. Ze komt. Maar wanneer? Als alle stukjes en alle songs op de juiste momenten zijn opgenomen begin ik er solo aan te sleutelen. Wanneer we op dat punt zitten is het nog slechts een kwestie van een goeie twee weken plus de tijd die de perserijen en distributeurs nodig hebben om ze op de markt te krijgen. A-fucking-men."
 
Spelen jullie al songs of stukjes van dat nieuwe werk live?
"Nee. Ook weer niet omdat we het niet kunnen of niet willen, maar omdat ik het publiek daar nog niet mee wil lastigvallen nog voor ze het op plaat hebben kunnen beluisteren. Ik heb niet al te veel platen die bruikbaar zijn voor Spectrum in deze vorm, maar de platen waaruit we songs plukken behoren wel tot de stuff die de fans heel erg goed kennen. Wij zorgen voor muziek die het publiek kent waardoor ze makkelijker meegezogen worden in onze trip. Net zo goed zorgt dat bekende geluid ervoor dat wij als band onze focus en nauwkeurigheid niet mogen verliezen opdat het klinkt zoals het publiek verwacht of hoopt dat het zal klinken. Snap je? Ach, da’s mijn logica. En als het in mijn hoofd logisch klinkt dan is dat al ruim voldoende."
 
In 2003 nam je met de in 2009 overleden legendarische bluesmuzikant en –producer Jim Dickinson de plaat Indian Giver op als Spectrum meets Captain Memphis. Dickinson is een van mijn grootste helden, dus vergeef me dat ik het vraag, maar hoe was het om met hem samen te werken?
"Surreëel. Jim is de absolute godfather van alle blues die gemaakt werd na Willie Dixon. Als blanke man, kan je je dat inbeelden? Als producer heeft hij de blues door minstens vier decennia gesleept door om de zoveel tijd de geluidstechnische wetten van het genre te herschrijven. De blues is de blues, maar de muzikale omkadering moet al eens met z’n tijd meegaan. Nu goed, wat Jim in de eighties heeft gedaan valt niet bepaald binnen mijn smaak, maar mensen als Joe Bonamassa nu of Robert Cray toen – ook al werkten ze niet per se rechtstreeks met ‘m samen - hebben hun wereldsucces te danken aan de bluessound die Jim Dickinson in de eighties heeft uitgevonden. Dus als muzikant en producer was mijn respect voor hem sowieso al buiten proportie. En toch heeft hij me op Indian Giver nog vierendertig-, nee vijfendertigduizend keer harder omver geblazen. Wat hij in het gedaante van Captain Memphis allemaal deed… daar zouden Captain Beefheart, Zappa en zelfs kerels als The Butthole Surfers grote ogen van trekken. En kom op, deze man heeft Third van Big Star geproducet! En Pleased To Meet Me van The Replacements! En Time Out Of Mind van Dylan!"

 
 
Ten slotte, omdat je zelf zei dat ik àlles mocht vragen, nog een Spacemen 3-vraag. Hoe letterlijk moet je Taking Drugs To Make Music To Take Drugs To precies nemen?
"Helemaal. Dat was precies wat het was. Eerst als experiment, maar al snel bleek er erg wat interessante stuff tussen die opnames te zitten. Er zat dubbel zoveel bruikbaar materiaal tussen die opnames dan bagger. En achteraf, nuchter, perfectioneerden we de hele zooi. Ik zocht naar sferen en muzikale kleuren, Jason zorgde voor een basis met een song of een specifieke melodie. Eigenlijk was de manier van werken toen heel erg simpel: we sloten onszelf met allerlei instrumenten, effectpedaaltjes, geluidssnufjes en microfoons op in een inspiratierijk kamertje, namen zoveel mogelijk drugs als we konden en wachtten af wat er gebeurde. Achteraf zorgde ik dan met de fragmentjes en ideetjes uit die opnames voor een passende achtergrond bij Jason’s centrale pointe."
 
Zijn naam is gevallen… Hoe zit het na al die jaren tussen jou en Jason? En stemt het je bitter dat hij met Spiritualized wereldzalen uitverkoopt terwijl Spectrum in het undergroundcircuit zit?
"Tussen Jason en mij zit het wel ok. Ik heb ‘m enkele maanden geleden nog aan de telefoon gehad. We zijn ondertussen volwassen genoeg om van mekaar te kunnen verdragen dat we op deze wereld rondlopen (lacht). Die oude ruzies en irritaties proberen we te laten voor wat ze zijn. Alleen vergeten of negeren werkt, want voor vergeven zijn we beide te koppig. Hij apprecieert mijn werk en ik… Hoe zal ik dit beleefd zeggen? Ik probeer niks negatiefs over zijn werk te zeggen behalve dan dat ik vind dat hij voor een stuk zijn ziel heeft verkocht. Ik verduidelijk: ik wéét dat sommige songs niet recht uit z’n hart komen maar eerder gemaakt zijn om goed in het oor van zijn publiek te liggen. Niemand schrijft dat soort catchy spacepopsongs zo straf als hij, maar ik vind dat hij het op z’n minst zelf moet willen. Zijn hengelen naar succes schrikt me wat af. En omdat hij daaraan toegeeft en ik niet, staat Spiritualized in de Royal Albert Hall terwijl ik obscure minifestivals blijf afschuimen. En, voor je het vraagt, precies om die reden zie ik een reünie van Spacemen 3 niet meteen gebeuren."

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: