De 50 Allerbeste Platen Van 2014 PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Administrator   
zondag 07 december 2014 16:02
Artikelindex
De 50 Allerbeste Platen Van 2014
Page 2: 11 - 20
Page 3: 21 - 30
Page 4: 31 - 40
Page 5: 41 - 50
Page 6: Eervolle Vermeldingen
Alle pagina's
Het jaar 2014 heeft zijn beste tijd gehad en bereidt zich volop voor op een permanent verblijf in het archief der voltooid verleden tijden. Vanzelfsprekend smeekt dat nakende einde om een retrospectieve beschouwing van zijn verwezenlijkingen, muziek in dit geval. Net zoals elk op muziek gericht medium maken ook wij een hitparade van de allerbeste platen van 2014. Alleen is die van ons beter (en da’s niet zomaar een subjectieve mening), breder, zonder U2 en vooral: enkel en alleen gericht op de plaat in zijn geheel, wars van genres en stijlen, geen rekening houdend met wel dan geen bekendheid, de eenzame hit single voorbij. Maar inderdaad: ook bij ons staat The War On Drugs op nummer 1. Spoiler? Neen, want ‘best of’ lijstjes van 2014 die niét worden aangevoerd door Lost In The Dream zijn ofwel geschreven door mensen die de plaat nog niet gehoord hebben (bid voor hen, arme zondaars) ofwel bij mekaar geluld door de armen van ziel die van mening zijn dat de Foo Fighters innoverende rock spelen. Welaan dan: Cultusonline’s Best Of 2014!

 
 

1 The War On Drugs – Lost In The Dream

Het samensmelten van Springsteen-esque blue collar rock en Spacemen3-achtige zweverigheid had op voorganger Slave Ambient al aardig vorm gekregen maar met Lost In The Dream omlijnt Adam Granduciel die smeltkroes van stijlen en sounds met nagenoeg perfecte songs, en doet dat op een zodanig minutieuze en trefzekere manier dat het kader bij momenten minstens zo schoon is als het met klanken bespatte kunstwerk dat het bevat. We horen Springsteen, post-90s Dylan, Suicide, Tame Impala, Mark Knopfler’s twang,… Een nagenoeg perfect album.



2 Condor Gruppe - Latituds Del Cavall

Het geduldig opbouwende gevoel van dreiging en onbehagen in Spaghetti-Westerns, geile surf-gitaren, een flinke door krautrock afgebeten hoek en een streepje synchroon fluiten: de muziek is beter dan de film. Meer: de film is overbodig geworden want Condor Gruppe bouwt al z’n songs zodanig meeslepend op dat de beelden zich als vanzelf in je hoofd vormen. Opener Philomena steunt op gitaarriedels die nog eeuwen mee kunnen. 



3 Run The Jewels – Run The Jewels 2

DAT BASS! De plaat die het wachten op Kendrick en Frank Ocean enigszins draaglijk maakte. 



4 Dans Dans – III

Ook de derde plaat van guitar hero Bert Dockx, bas-wonder Fred Lyenn en slagmeester Steven Cassiers is een schot in de roos. Iets minder brutaal als z’n voorganger misschien maar daarom niet minder raak. Live nog zeven maal zeventig maal genialer.


Beluister III op Soundcloud


5 Arca – Xen

Men neme techno, grime, post-dubstep en allerlei andere afgeleiden stevig bij de kloten, rammelen alles eens bruusk door mekaar en smijt dan de brokstukken tegen mekaar aan met een nonchalance die haast irritant is. 



6 Alex G – DSU

Slaapkamer-muzikant die Pavement, Big Star, Guided By Voices en a whole lotta weltschmerz in heerlijk klein gehouden songs propt.


 
7 Sun Kil Moon – Benji

Gatachterlijke randdebiel als mens, bijzonder muzikant. Mark Kozelek moet nemesis The War On Drugs laten voorgaan in deze lijst maar leverde niettemin een beklemmende plaat af. Alweer.



8 Nothing – Guilty Of Everything

Na de plotse comeback van My Bloody Valentine vorig jaar mag er weer lekker geshoegazed worden. Onder meer Whirr, Eagulls en in eigen land Newmoon brachten straffe stuff uit maar geen van hen kan tippen aan Nothing.



9 Ryan Adams – Ryan Adams

Gekwelde singer-songwriter, pubrocker, glampunker, indie/Americana-kloon: Ryan Adams is het allemaal geweest, met tot gevolg dat geniale platen afgewisseld werden met schaamteloze rommel. Geniaal deze keer, thank god. Songs als het hartverscheurende Kim (met Johnny Depp op gitaar), Gimme Something Good en Am I Safe behoren tot het beste dat hij ooit geschreven heeft.



10 FKA Twigs – LP1

Beste popplaat van het jaar? Het gouden oor voor sound van Björk maar dan zonder al die irritante trekjes en spastische kronkelingen van de IJslandse trol. De sexyness, soul, wereldklasse en het gevoel voor stijl van Beyoncé maar dan bestuurd door een stel hersens dat met belangrijkere zaken bezig is dan all the single ladies een hart onder de riem te steken.







11 Iceage – Plowing Into The Field Of Love

Deense beeldenstormers, noise punkers en werkschuw tuig die na een uppercut van een debuut (New Brigade) en een nog wat zoekende tweede plaat (You’re Nothing) eindelijk helemaal voor de knock-out gaan. Een vijftal jaar geleden gezien als headliner van het verder met Efterklang-achtige bands bevolkte Spot On Denmark-avondje in de AB. Terwijl al na enkele seconden van loeiharde teringherrie de zaal leegliep konden ik en een vijftiental andere weirdo’s het slechts met open mond aangapen en sprak mijn compagnon: “nu weet ik hoe het moet gevoeld hebben om bij het concert van Nirvana in de Vooruit te zijn geweest. Dit wordt méga.” Méga is Iceage nog niet geworden maar dat is slechts de schuld van u, negationisten.



12 Briqueville – Briqueville

Mysterieuze gemaskerde mannen die een of andere Waaslandse Steenbakkers-sekte nieuw leven in blazen mits uitgesponnen songs vol stoner riffs, Grails-achtige Oosterse sounds, wat post-rock en een jazzy streep doom metal.



13 Flying Lotus – You’re Dead

Ondanks dat FlyLo’s neus tegenwoordig iets meer richting (fusion) jazz gericht staat (de goesting in hip hop kan hij tegenwoordig natuurlijk kwijt bij z’n alter ego Captain Murphy) blijft hij toch steeds passages en bruggetjes in z’n songs smokkelen om je door een mijnenveld van ingewikkeldheden richting dansvloer te leiden.



14 Fumaça Preta – Fumaça Preta

Voodoo, tropicalia, Black Sabbath, 60s psychedelica en Os Mutantes: Fumaça Preta is het soort bad trip waar je van kan genieten.



15 Ariel Pink – pom pom

Zelfingenomen, labiele weirdo die liegt (en die leugen blijft volhouden ook) dat hij de volgende plaat van Madonna zal producen of visionair popgenie à la Syd Barrett die het ambacht der onsterfelijke melodie-productie perfect beheerst maar gehandicapt wordt doordat het hem enerzijds aan middelen ontbreekt (zowel financieel als psychologisch) en een soort ziekelijk narcisme anderzijds dat hem er van weerhoudt om zich tot schrijven en produceren te beperken en de rol van frontman/zanger over te laten aan beter volk. Gek of geniaal? Net iets te veel van beiden allicht.



16 Ben Frost – A U R O R A

Synthsounds, ambient, noise: headphones on, world off.



17 Swans – To Be Kind

Een plaat die pijn doet. Swans worden beter, gemener en meedogenlozer met de jaren.



18 Rustie – Green Language

Niet Aphex Twin maar Rustie zorgde voor de meest frisse en geile Warp release van het jaar.



19 Strand Of Oaks – HEAL

Alsof Josh T. Pearson liedjes zou zingen met Dinosaur Jr.



20 King Gizzard & The Lizard Wizard – I’m In Your Mind Fuzz

Fuzz, garage en een belachelijke bandnaam. Heerlijk.







21 Shellac – Dude Incredible

Als het op meningen over de muziekindustrie anno 2014 aankomt slaat Steve Albini de bal al eens lelijk mis maar voor Dude Incredible krijgt hij onderscheiding.



22 Powell – 11-14

Detroit techno vernieuwen? Dat werd toch al zo’n 25 jaar voor onmogelijk gehouden? Maar dan was er plots Powell die zich met jeugdig enthousiasme en arrogantie op de hele zooi smijt en op miraculeuze wijze techno z’n speelsheid terug schenkt.



23 Cloud Nothings – Here And Nowhere Else

Dylan Baldi bevestigt met deze opvolger op Attack On Memory dat hij zowel de pseudo-psychologische issues als de muzikale bagage van de generatie nà Nirvana nog steeds perfect weet samen te ballen in rock tunes.



24 Gala Drop – II

Portugese Afrobeat/spacerockers werkten hier samen met Parliament-percussionist Jerry The Cat. Het resultaat is nog veel beter dan hoe het er op papier uit zieet.



25 Steve Gunn – Way Out Weather

De working man’s The War On Drugs.



26 Dean Blunt – Black Metal

Desondanks dat hij Inga Copeland uit Hype Williams zette (hij zou intussen al een nieuwe partner gevonden hebben) is Dean Blunt de jongste Jaren het meest productief onder zijn eigen naam. Na  The Narcissist en The Redeemer legt hij de lat voor zichzelf weer enkele tikkeltjes hoger.



27 Future Islands – Singles

We hebben dat lelijke, kleine en zweterig ventje allemaal zien kronkelen en grunten bij Letterman op TV. Aanstellerij? Allicht wel, doch sterk en overtuigend geacteerde aanstellerij. Maar ook wie het waagt verder te kijken dan de lelijke, mollige eendjes die met catchy synthdeuntjes en rare danspasjes een aanval op uw medelijden plegen zal een plaat ontdekken die bewijst dat popmuziek niet noodzakelijk àltijd het scheldwoord is dat pakweg Ozark Henry en Udo omvat.



28 Perfect Pussy – Say Yes To Love

Bloedgeile noiserockers, frontvrouw/moordgriet-ik-doe-alles-voor-u-kom-hier-en-trouw-met-mij-en-laat-ons-dozijnen-beeldschone-kinderen-maken Meredith Graves is een sekssymbool van de categorie Kim Gordon maar dan verpakt in hippe vintage (soms zelfs rockabilly-achtige) tenues die er dan weer wel té netjes en duur uitzien om een verleden in een tweedehandszaak uit te sluiten. De band noemt zowel Cro-Mags en Sonic Youth als Kate Bush en Glenn Gould zijn voornaamste invloeden en dat soort weirde tegengestelden komen ook terug in hun breekijzers van songs. Trouw met mij, Meredith Graves.



29 Andy Stott – Faith In Strangers 

We Stay Together en Passed Me By waren het soort post-dub/ijzingwekkende techno die flirt met (heel diepe) deep house die zelfs koude rillingen zouden veroorzaken bij andere sonische bangmakers als Demdike Stare en The Bug. Met Luxury Problems uit 2012 draaide hij dan weer alles binnenstebuiten en werd het vertrouwde plots iets heel erg ongemakkelijks en vice versa. Dat experiment heeft hij gefinetuned en zo stoot hij met Faith In Strangers meteen door naar de volgende level.



30 Sleaford Mods – Divide And Exit

Het frank bakkes van The Fall, het druilerige van The Streets en de vocabulaire en eloquentie van John Cooper Clarke, alles tezamen verstopt achter twee hondslelijke Britse muilen die doen vermoeden dat geen van beide ooit één dag in zijn leven heeft gewerkt.







31 Caribou – Our Love

Caribou = altijd goe



32 Pharmakon – Bestial Burden

Fucking chaos, zenuwachtig gestamp tussen all kinds of lawaai en één enkele griet met genoeg issues om de bagage van Courtney Love, Lyndsey Lohan en Angela Merkel bij mekaar opgeteld te kunnen afdoen als net zo pijnlijk als een muggenbeet. Lekker wijf, dat wel. Lekker gestoord wijf, nog veel beter.



33 Odesza – In Return

Chillwave, vocal samples, hip hop, 80s synthpop, goeie gaststemmen: eigenlijk maakte Odesza de allerbeste modern popplaat van het jaar.



34 Double Veterans – The Brotherhood Of Scary Hair And Homemade Religion

De zoon van Guy Swinnen (uw respect voor The Scabs graag – The Scabs hebben rock’n’roll in België uitgevonden. Punt.) met twee gasten die ooit met de formatie X!nk naar het Junior Eurosongfestival trokken. Klinkt toch super veelbelovend? Edoch: met Lee Swinnen, Thomas Valkeniers en Niels Meukens heeft ons land zijn geheel eigen smerige, met psychedelica flitertende garagerockers (neen, ik tel The Black Box Revelation niet mee, neen). Denk Ty Segall, Black Lips, Roky Erickson, The Stooges,… 2 gitaren en een drum, altijd alles geven, rocken als een tet en op mekaar spuwen als trollen met longkanker: een medicijn tegen aids gaan ze niet uitvinden maar de Heilige Rock ‘n’ Roll blijft dankzij hun bijdrage toch weer wat langer verder leven.



35 C. Young – Daily’s

Vintage synths, spielerei met de Moog. Romantiek en apathie vermommen zich als mekaar in deze in z’n eenvoud wonderschone plaat van Mittland Och Leo- en Condor Gruppe-lid Milan Warmoeskerken.



36 Daniel Lanois – Flesh And Machine

Avontuurlijke instrumentale plaat waarmee de meester-producer college Brian Eno het vuur aan de schenen legt.



37 Clark – Clark

Niet zomaar een electronicaplaat. 



38 Self Defense Family – Try Me

Weet u nog dat de omschrijving ‘emo’ ooit (tot miskramen als My Chemical Romance en Thirty Seconds To Mars alles vervuilden) nog gebruikt werd voor bands als Drive Like Jehu en Rites Of Spring? Wel, in die vibe beweegt Self Defense Family zichzelf voort en voegen ze daar zelfs een streepje Fugazi aan toe.



39 Aphex Twin – Syro

Ja, eindelijk. Maar of het voldoende is om het zoooo lange wachten te rechtvaardigen? We zijn er nog niet uit.



40 The Drip Dry Man & The Beat Revolver – Fuck And Forget

In het verleden Europa rondtrekkend als one-man-band gewapend met een gitaar, een vreemde zelf gebouwde stompbox inclusief cymbalen, toeters en bellen aan zijn voeten en een stem die qua gehalte schuurpapier zich kan meten met die van Tom Waits. Tegenwoordig doet hij het met een band er bij, waaronder ook Luc ‘Wagonman’ Waegeman, gekend van oa de Kinky Star. Blues voor ruwe gekwetste zielen.







41 DonChristian – Renzo Piano

DonChristian geeft opnieuw hoop aan zij die R&B post Drake morsdood hadden verklaard.



42 Birds That Change Colour – On Recording Birds

De allerfijnste Non More British klinkende psy-folkband van het Europese vaste land slaat op deze tweede plaat een ietwat andere weg in dan zijn in uitweidende millefeuille van klanken gedoopte voorganger. Koen Kohlbacher (de beste Bob Dylan van België, de meest vingervlugge Limburger van Antwerpen en de minst slaapwekkende ornitholoog ever) trok met zijn gitaar, een micro, zijn twee fenomenale backing zangeressen Naomi Sijmons (Reena Riot) en Nathalie Delcroix (Eriksson Delcroix, Laïs) richting Ardennen om loepzuivere field recordings op plaat vast te leggen. Toegegeven: wij hoopten dat hij met z’n vers samengestelde band (met oa Dave Schroyen van Creature With The Atom Brain, Niels H. van Fence, Micky Peeters en de onnavolgbare Dimitri Vossen dat hij resoluut op zijn diamantjes van folksongs met voornoemde topmuzikanten zich aan een lange en brede trip langsheen door de noten en geluiden gedicteerde fantasiewerelden zou wagen. Niettemin: net omdat z’n songs op zich al zo straf zijn gelden deze field recordings als schoolvoorbeeld van hoe bescheiden en eenvoudig schoonheid kan zijn.



43 Oaktree – Chapters

Mocht al openen voor Four Tet en Jon Hopkins. Zonder twijfel een der meest getalenteerde jonge producers van ons land – van Europa. Al dan niet ondersteunt door een beat slingert Oaktree je van comfortabele zenuwachtigheid naar een hypnotiserend dwangbevel tot introspectie, je even losmaken van de wereld en alles er in.



44 The Body – I Shall Die Here

The Body én The Haxan Cloak? Ik zou ze gewapend met hun huiveringwekkende beats ’s nachts niet willen tegenkomen in een donker steegje. 



45 Art Department – Natural Selection

De nieuwe smoel van deep house. Check hun Boiler Room-sessie en je weet genoeg. Met Natural Selection halen ze nu eindelijk ook hun eigen producties op niveau.



46 Mittland och Leo - Optimists

Milan Warmoeskerken en Joke Leonare. Een soort bloemlezing van wat je zoal allemaal met synths kan uitsteken. Verplicht checken.



47 copeland – Because I’m Worth It

Zoals eerder vermeld ontsloeg Dean Blunt Inga Copeland alsof ze slechts een sidekick was binnen het weirde Hype Williams. Copeland liet het niet aan haar hart komen, muteerde in copeland zonder hoofdletter c en bracht een plaat voort die bij Dean Blunt meerdere malen de gedachte zal hebben opgewekt dat hij een toptalent heeft laten gaan.



48 Future Old People Are Wizards – Faux Paw

Stukken Drums Are For Parades en Maya’s Moving Castle in een spervuur van stonerrock en synth gedreun dat gepeperd wordt met psychedelica en Slayer-iaanse drumsalvo’s. 



49 Smashing Pumpkings – Monuments To An Elegy

Yeah, we know. Billy Corgan is een lul. Billy Corgan denkt alleen maar aan Billy Corgan en zou nog het liefst van al een triootje doen met Billy Corgan en Billy Corgan terwijl ze naar muziek van Billy Corgan luisteren. Billy Corgan is ook verantwoordelijk voor de kutgroep Zwan en de megalomane en groteske pseudo-progrock grap die The Smashing Pumpkins geworden waren. Maar Siamese Dream, Gish en Mellon Collie And The Infinite Sadness zijn natuurlijk drie wereldplaten en zouden eigenlijk voldoende moeten zijn ter verdediging van Billy Corgan. Allemaal al bijna 20 jaar geleden natuurlijk en Billy Corgan dus ook 20 jaar ouder – maar nog steeds net zo Billy Corgan als vroeger. Zeitgeist uit 2007 was een kutplaat, Oceania had hier en daar nog wel een momentje waarop je dacht: dit is zó Billy Corgan, in a good way. Maar ik heb er dus begrip voor als u niet meteen zat te wachten op deze opvloger. Alleen heeft u daarin ongelijk want Monuments To An Elegy is de beste Billy Corgan sinds de Billy Corgan van Adore in 1998



50 Pink Floyd – The Endless River

Ook hier zat ikzelf niet meteen op te wachten. Een plaat (van allicht restjes van toen) die decennia lang op het schap is blijven liggen? Bovendien ook nog eens vergezeld van de mededeling dat Pink Floyd (of toch wat er met Nick Mason en David Gilmour van over blijft) volledig gedaan is en wij, de fans, alle hoop op nog één allerlaatste tour konden oprollen en zodanig diep in ons hol proppen dat we er keelpijn van krijgen. Principieel beschouw ik deze plaat als luilekker pensioensparen (megadure deluxe uitgaven, vijf soorten CDs, limited editions,…) waarbij niet eens de moeite wordt genomen om dat ietwat te verdoezelen met een handjevol liveshows ‘om het nieuwe materiaal aan de fans voor te stellen’. Je zou bijna geneigd zijn om meer sympathie te voelen voor Roger Waters (die nog wél de moeite neemt om zijn muziek naar zijn publiek te brengen – mét een motherfucker van een vette liveshow nota bene) dan voor Gilmour, de meest precieze en stijlvolle gitarist ooit. Nu goed, dat alles gezegd zijnde: Endless River is dik ok en Pink Floyd laat met deze slotnoot zien dat niemand nog maar aan hun enkels raakt als het aankomt op meeslepende ambient.


 

 

Eervolle vermeldingen: 

The Budos Band - Burnt Offering

TV On The Radio - Seeds

A Winged Victory For The Sullen - Atomos

Death From Above 1979 - Physical World

Neil Cowley Trio - Touch And Flee

Amen Dunes - Love

Bo Ningen - III

Dead Rider - Chills On Glass

The Black Keys - Turn Blue

Eno + Hyde - High Life

Bill Callahan - Have Fun With God

The Limiñanas - Costa Bianca

Freddie Gibbs & Madlib - Piñata

Makthaverskan - II

Millie & Andrea - Drop The Vowels

Mac DeMarco - Salad Days

Morgan Delt - Morgan Delt

Fatima - Yellow Memories

ID!OTS - ID!OTS

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: