De 50 Allerbeste Platen Van 2014
De 50 Allerbeste Platen Van 2014 - Page 5: 41 - 50 PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Administrator   
zondag 07 december 2014 16:02
Artikelindex
De 50 Allerbeste Platen Van 2014
Page 2: 11 - 20
Page 3: 21 - 30
Page 4: 31 - 40
Page 5: 41 - 50
Page 6: Eervolle Vermeldingen
Alle pagina's



41 DonChristian – Renzo Piano

DonChristian geeft opnieuw hoop aan zij die R&B post Drake morsdood hadden verklaard.



42 Birds That Change Colour – On Recording Birds

De allerfijnste Non More British klinkende psy-folkband van het Europese vaste land slaat op deze tweede plaat een ietwat andere weg in dan zijn in uitweidende millefeuille van klanken gedoopte voorganger. Koen Kohlbacher (de beste Bob Dylan van België, de meest vingervlugge Limburger van Antwerpen en de minst slaapwekkende ornitholoog ever) trok met zijn gitaar, een micro, zijn twee fenomenale backing zangeressen Naomi Sijmons (Reena Riot) en Nathalie Delcroix (Eriksson Delcroix, Laïs) richting Ardennen om loepzuivere field recordings op plaat vast te leggen. Toegegeven: wij hoopten dat hij met z’n vers samengestelde band (met oa Dave Schroyen van Creature With The Atom Brain, Niels H. van Fence, Micky Peeters en de onnavolgbare Dimitri Vossen dat hij resoluut op zijn diamantjes van folksongs met voornoemde topmuzikanten zich aan een lange en brede trip langsheen door de noten en geluiden gedicteerde fantasiewerelden zou wagen. Niettemin: net omdat z’n songs op zich al zo straf zijn gelden deze field recordings als schoolvoorbeeld van hoe bescheiden en eenvoudig schoonheid kan zijn.



43 Oaktree – Chapters

Mocht al openen voor Four Tet en Jon Hopkins. Zonder twijfel een der meest getalenteerde jonge producers van ons land – van Europa. Al dan niet ondersteunt door een beat slingert Oaktree je van comfortabele zenuwachtigheid naar een hypnotiserend dwangbevel tot introspectie, je even losmaken van de wereld en alles er in.



44 The Body – I Shall Die Here

The Body én The Haxan Cloak? Ik zou ze gewapend met hun huiveringwekkende beats ’s nachts niet willen tegenkomen in een donker steegje. 



45 Art Department – Natural Selection

De nieuwe smoel van deep house. Check hun Boiler Room-sessie en je weet genoeg. Met Natural Selection halen ze nu eindelijk ook hun eigen producties op niveau.



46 Mittland och Leo - Optimists

Milan Warmoeskerken en Joke Leonare. Een soort bloemlezing van wat je zoal allemaal met synths kan uitsteken. Verplicht checken.



47 copeland – Because I’m Worth It

Zoals eerder vermeld ontsloeg Dean Blunt Inga Copeland alsof ze slechts een sidekick was binnen het weirde Hype Williams. Copeland liet het niet aan haar hart komen, muteerde in copeland zonder hoofdletter c en bracht een plaat voort die bij Dean Blunt meerdere malen de gedachte zal hebben opgewekt dat hij een toptalent heeft laten gaan.



48 Future Old People Are Wizards – Faux Paw

Stukken Drums Are For Parades en Maya’s Moving Castle in een spervuur van stonerrock en synth gedreun dat gepeperd wordt met psychedelica en Slayer-iaanse drumsalvo’s. 



49 Smashing Pumpkings – Monuments To An Elegy

Yeah, we know. Billy Corgan is een lul. Billy Corgan denkt alleen maar aan Billy Corgan en zou nog het liefst van al een triootje doen met Billy Corgan en Billy Corgan terwijl ze naar muziek van Billy Corgan luisteren. Billy Corgan is ook verantwoordelijk voor de kutgroep Zwan en de megalomane en groteske pseudo-progrock grap die The Smashing Pumpkins geworden waren. Maar Siamese Dream, Gish en Mellon Collie And The Infinite Sadness zijn natuurlijk drie wereldplaten en zouden eigenlijk voldoende moeten zijn ter verdediging van Billy Corgan. Allemaal al bijna 20 jaar geleden natuurlijk en Billy Corgan dus ook 20 jaar ouder – maar nog steeds net zo Billy Corgan als vroeger. Zeitgeist uit 2007 was een kutplaat, Oceania had hier en daar nog wel een momentje waarop je dacht: dit is zó Billy Corgan, in a good way. Maar ik heb er dus begrip voor als u niet meteen zat te wachten op deze opvloger. Alleen heeft u daarin ongelijk want Monuments To An Elegy is de beste Billy Corgan sinds de Billy Corgan van Adore in 1998



50 Pink Floyd – The Endless River

Ook hier zat ikzelf niet meteen op te wachten. Een plaat (van allicht restjes van toen) die decennia lang op het schap is blijven liggen? Bovendien ook nog eens vergezeld van de mededeling dat Pink Floyd (of toch wat er met Nick Mason en David Gilmour van over blijft) volledig gedaan is en wij, de fans, alle hoop op nog één allerlaatste tour konden oprollen en zodanig diep in ons hol proppen dat we er keelpijn van krijgen. Principieel beschouw ik deze plaat als luilekker pensioensparen (megadure deluxe uitgaven, vijf soorten CDs, limited editions,…) waarbij niet eens de moeite wordt genomen om dat ietwat te verdoezelen met een handjevol liveshows ‘om het nieuwe materiaal aan de fans voor te stellen’. Je zou bijna geneigd zijn om meer sympathie te voelen voor Roger Waters (die nog wél de moeite neemt om zijn muziek naar zijn publiek te brengen – mét een motherfucker van een vette liveshow nota bene) dan voor Gilmour, de meest precieze en stijlvolle gitarist ooit. Nu goed, dat alles gezegd zijnde: Endless River is dik ok en Pink Floyd laat met deze slotnoot zien dat niemand nog maar aan hun enkels raakt als het aankomt op meeslepende ambient.


 


 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: