De 30 Allerbeste Metal Platen van 2014 PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Administrator   
zondag 21 december 2014 03:02
Artikelindex
De 30 Allerbeste Metal Platen van 2014
Page 2: 11-20
Page 3: 21-30
Page 4: Eervolle Vermeldingen
Alle pagina's
Omdat er in 2014 zodanig veel sterke, snedige boenkers van metalplaten zijn verschenen leek het haast onrechtvaardig om er slechts een handjevol releases uit te distilleren die dan vervolgens ook nog eens ten koste van straffe niet-metalplaten in onze lijst van de Allerbeste Platen Van 2014 te plakken. Het metaljaar 2014 was een grand cru, een legering van edelmetalen. En dus krijgt de metal zijn geheel eigen lijstje – met o.a. YOB, Nihill, Obliterations, Hark, Body Count,…
 
 
d 

1 YOB – Clearing The Path To Ascend

Men is tegenwoordig zo royaal met termen als ‘meesterwerk’ dat wanneer het woord met recht gebruikt wordt de betekenis lang niet zo dwingend en geladen overkomt. Clearing The Path To Ascend is een meesterwerk, da’s de meest sluitende omschrijving. Slepen en beuken, aantrekken en afstoten, melodiemakerij en prehistorisch riffen. Stoner en sludge metal met hier en daar een van ondergesneeuwde black metal afgekeken melodische break, stuk voor stuk songs die zodanig verfijnd opgebouwd en uitgewerkt zijn dat het nooit ook maar een beetje opvalt dat ze de 10-minutengrens overschrijden. Al jàren een gevierde gast op festivals als Roadburn en Desertfest en nu ook eindelijk opgemerkt door zowel het minder op stoner gerichte metalpubliek als pakweg de op andere stijlen en genres gerichte muziekfreaks die slechts sporadisch enkel en alleen de allerbeste stuff uit de metal cherrypicken. Afsluiter Marrow is meteen ook het allerbeste metal-nummer van het jaar. En van vorig jaar.



2 Obituary – Inked In Blood

5 jaar na Darkest Day maakt death metal godheid Obituary zijn debuut op Relapse met een plaat die precies dat doet wat voor het subgenre algemeen als utopisch en onmogelijk werd genomen (en dat Obituary verantwoordelijk zou zijn durfde helemaal niemand nog maar denken), namelijk: death metal een tweede adem schenken. Nu goed, je gaat ons niet horen verkondigen dat Obituary met deze plaat het genre vernieuwd heeft of de grenzen er van heeft verlegd – Obituary klinkt nog steeds als Obituary, thank god. Toch is het van (enkele songs op) Frozen In Time (2005) geleden dat John Tardy en co nog die strijdlustigheid en vastberaden meedogenloosheid van hun shows geloofwaardig op een plaat wisten vast te leggen. En death metal dinosaurussen of niet, Obituary toont aspirerende bands en retro death metal kids dat er zelfs binnen de (soms strikte) stilistische wetten van het genre nog ruim voldoende plaats is voor spannende en frisse touches. Meer dan ooit sluit Obituary aan bij The Big 6 van de death metal, naast Death, Cannibal Corpse, Morbid Angel, Carcass en Bolt Thrower. (op 31 januari in de Warande in Turnhout)




3 Nihill – Verderf

Verdonkermaan, Krach en Grond waren zodanig interessante en/of alles verwoestende platen dat ze van het Nederlandse Nihill culthelden maakte in black metal middens over de hele wereld. Verderf durft soms zelfs nog een stapje verder gaan dan zijn voorgangers en geeft soms de schijn ondoordringbaar te zijn en bewaakt door een kluwen van ongemakkelijke stiltes die luider en schrikwekkender klinken dan wanneer de noise alles kapot scheurt. Geen makkelijke plaat maar eens je de tanden er hebt kunnen in zetten zal je ook nog lang daarna de drang voelen om ze nog een keer, en nog eens op te leggen.




4 Alunah – Awakening The Forest

Zingende vrouwen in de metal? Nee bedankt. Zélfs niet destijds bij Arch Enemy, Walls Of Jericho of Therion. Meredith Graves van Perfect Pussy is een uitzondering maar da’s meer hipster hardcore dan metal. Soit, tweede uitzondering: Sophie Day van de Britse doom metal band Alunah. Doom metal? Nog zo’n genre dat de afgelopen jaren nauwelijks iets aan zijn eigen legende en waarde heeft kunnen toevoegen. Vanzelfsprekend klinkt ook Alunah (net zoals elke doom metal band – of eigenlijk zelfs: élke metal band ever) alsof ze lang en intensief naar Black Sabbath hebben geluisterd, en niks anders. Zoals het hoort, quoi. Maar in Awakening the Forest zit iets wat ik eerder speelsheid zou durven noemen dan een neus voor catchy riffs en hooks. Niettemin zit de plaat bol van dat soort makkelijk op je nekspieren inwerkende riffs en melodietjes opdat geen moment verveeld. Maar ze brengen dat soort makkelijke volksmennerij met een gevoel voor stijl in combinatie met zelfzekere gelatenheid waardoor ze net door dat toevoegen van naar doom metal-normen un-coole catchy fratsen klinken als de coolste trollen en druïden die momenteel doomland bevolken. En dat met een vrouw op zang.




5 Obliterations – Poison Everything

Omdat kerkdiensten lang genoeg (te lang, altijd) moeten duren om er enigszins op te laten lijken dat het helemaal terecht is dat de priester zijn (stevige) boterham verdient met het uitdelen van snoeppapier, het tot in den treure voorlezen uit steeds weer datzelfde sprookjesboek (edoch, hier en daar staan er in de Bijbel enkele der allerbeste fictieve verhalen uit de geschiedenis van de literatuur, mijn mening – voor het evenwicht zo meteen snel nog een kerk in brand steken en mezelf van de kaart zuipen met het bloed van drie blonde maagden) én het betasten van kleine lieve kleuterpikjes, heeft de kerk langdurige Psalmen en het Hooglied uitgevonden om de ceremonie wat onnodig te rekken. Wat u niét weet is dat ze daarvoor een passage uit de bijbel hebben moeten schrappen: het Elfde gebod. Het Elfde gebod stond nochtans in het groot op de achterkant van de stenen tafelen en droeg ons op: Indien Gij Punk Ofte Hardcore Speelt Zult Gij U Niet Bezondigen Aan Overmaat Ofte Herhaling En Zal Geen Enkele Fucking Song Langer Dan Twee Minuten Duren. Dank aan Obliterations om ons daar nog even aan te herinneren. Snel, luid, stoned en overgoten met goedkope pils. 




6 Nux Vomica – Nux Vomica

Officieel bestaat de plaat uit 2 songs (3 met wat goeie wil) maar kan je gerust het geheel zien als een experimentele compositie die je van de crust punk roots van de band meeneemt naar veel donkerder metal-oorden alsook morsdode landschappen van soundscapes. Eentje voor wanneer u en uw koptelefoon alleen thuis zijn (maar laat een lampje branden).




7 Hark – Crystaline

Het is een statistisch bewezen feit dat elke plaat waar Kurt Ballou een handje in heeft (hetzij met zijn eigen band Converge, dan wel als producer van o.a. Kvelertak, High On Fire, Black Breath of Old Man Gloom) absolute topkwaliteit onverwoestbaar metaal bevat. Dat is in het geval van Hark eens te meer een waarheid. Ontdek Crystaline vooral helemaal zelf en laat uw vooroordeel niet rusten op omschrijvingen van anderen. 




8 Krokodil – Nachash

Herinnert u zich nog die vervolgen tijden toen Mastodon zijn genie, proggy spielerei en muziekambacht bij mekaar hield in een betonnen mal van mokerharde rockende en rollende metal stomps? In de tijd dat ze zich liever bekommerden met vraagstukken als ‘hoe lang kan je een solo/break juist maken vooraleer de luisteraar helemaal gek wordt?’ en ‘hoeveel lagen ondoordringbare lagen van met prog pompende gitaren kan je op mekaar leggen vooraleer de muziek niet meer te beluisteren wordt?” in tegenstelling tot huidige, minder interessante mijmeringen als ‘kunnen we ook kleine, maximum 3 minuten durende hitjes schrijven?” gevolgd door ‘en zo ja, gaan die hitjes er dan voor zorgen dat we meer fans krijgen en rijke rocksterren worden opdat niemand opkijkt wanneer we in verkleedkostuums TV-shows afschuimen?” Niettemin: Mastodon blijft een ultracoole band van dudes die ondanks mijn voorgaand haten niet of nauwelijks wat anders hebben gedaan dan hun volstrekt eigen zin. ‘Hitplaat’ The Hunter staat vol oerdegelijke songs en was al bij al precies dat wat ze nodig hadden om hun passages langs bloedhete zomerfestivals van zuurstof te voorzien – effe meebrullen met Black Tongue en Curl Of The Burl als adempauze tussen space travels van prog. Hun jongste plaat Once More Round The Sun voelt naar Mastodon normen wat te licht aan en klinkt soms net ofwel een tikkeltje te makkelijk of net te moeilijk. Gelukkig is er Krokodil – niet toevallig als voorprogramma mee op tour met Mastodon. Krokodil klinkt als de ruige Mastodon van de eerste drie platen, maar dan zonder de prog. Yes.




9 Behemoth – The Satanist

De Poolse black metal band maakte met het doodeerlijk getitelde The Satanist zijn beste plaat tot nog toe. 




10 Godflesh – A World Lit On Fire

Nadat Justin Broderick in 2002 de band op non-actief had gezet volgende in 2010 een reünie met een show op Supersonic festival en op Roadburn een jaar later. Dertien jaar na Hymns is er nu dus A World Lit On Fire en maken ze u en mij – mochten we dat vergeten zijn – dat zij en niemand anders de koningen zijn van de onophoudelijk pompende industrial metal.

 
 

 


11 At The Gates – At War With Reality

Nog een band waar we al even niks meer van hadden gehoord. Niet In Flames, Amon Amarth of Dark Tranquility maar At The Gates zijn de heersers van de melodic death metal.




12 Grumpf – Rise Of The Tyrant

Als we heel eerlijk zijn tegenover onszelf moeten we toegeven dat we allemaal houden van de metal meezingers van pakweg Mötley Crüe, W.A.S.P., Guns N” Roses, Whitesnake en Twisted Sister. Steel Panther wist ons daar andermaal aan te herinneren maar verdwaalt soms ietsje te veel in allerlei grapjes en dwaasheden rond het centrale thema ‘kutjes, poesjes en niet-levensbedreigende SOA’s’ waardoor niet iedereen helemaal door heeft dat onderin meer dan puike hair metal songs zitten die ook in de voor het genre gouden jaren ’80 hun plaats zouden hebben. Gelukkig is er Grumpf, vier jonge gasten uit fuckin’ Hulshout die inderdaad opvallend veel en goed hebben geluisterd naar al die eighties bands. Maar deze dudes kunnen spelen, net zoals Steel Panther kan spelen. In die mate dat Grumpf, meer dan Steel Panther, zijn eigen smoel wist te ontwikkelen door die hair metal een extra paar ballen te geven met wat flarden Iron Maiden of zelfs Thin Lizzy-esque twin gitaren. Op wat ‘wij haten DJ’s en elektronische muziek’ na gegeven ze zich bovendien niet over aan de grap en tonen ze aan dat dit soort muziek ook anno 2014 een plaats verdient.




13 Crowbar – Symmetry In Black

Nadat hij (vrijwillig en in alle vriendschap) uit DOWN stapte blies Kirk Windstein de Nola sludge meesters van Crowbar nieuw leven in met een plaat die belooft dat vanaf nu alles weer gewoon UP gaat. (14 februari op Ieper Winterfest met o.a. Strife)




14 Spectral Lore – III

Aangezien ze voordien al twee platen hadden uitgebracht vonden de Grieken van Spectral Lore het niet meer dan terecht dat even te beklemtonen door hun derde plaat de toepasselijke titel ‘III’ mee te geven. En inderdaad, ‘III’ is niet hun tweede en zeker niet hun vierde plaat en dus was het een voltreffer om hun derde plaat ‘III’ te noemen. Serieus: de wat geheimzinnige Grieken combineren de melodische black metal van Burzum en Ulver (ontdaan van nagenoeg alle irritante franjes en versierinkjes waar het gros der Scandinavische bands geen genoeg van lijkt te krijgen) met zwoel pompende Krallice-achtige geilheid en een beheersing van en overzicht op de compositie als geheel op een net zo hoog niveau als Wolves In The Throne Room dat kan. 




15 Satan’s Satyrs – Die Screaming

Langharig werkschuw tuig dat na een eerste luisterbeurt klinkt alsof ze na niet eens met volle aandacht naar een half Black Sabbath album te hebben geluisterd de garage ingedoken zijn om er vervolgens veel te snel weer uit te komen maar zichzelf dan toch een band durft te noemen die klaar is om de wereld te veroveren. Die wat slordig op mekaar geplakte zooi van garagerock, stoner, pseudo-occultisme en ennui maken van Satan’s Satyrs een der meest spannende en beloftevolle jonge stoner bands around. Dat ze ook opgemerkt worden werd nog eens onderstreept wanneer bassist/zanger Clayton Burgess naast zijn eigen band ook mocht gaan bassen bij het machtige Electric Wizard.




16 Bones – Awaiting Rebirth

Belgische death metal youngsters die met deze plaat bewijzen dat ze klaar zijn om mee te draaien in de wereldwijde Champions League Of Death Metal Headbanging.




17 Pallbearer – Foundations Of Burden

Meer dan ooit de troonopvolger van Pentagram en Saint Vitus.




18 Body Count – Manslaughter

Body Motherfucking Count is helemaal terug. Enerzijds jammer omdat daardoor het minstens zo retestrakke Body Cunt er de brui aan gaf. Ice-T, Ernie C en Sean E. Sean komen snediger uit de hoek dan we hadden durven hopen met een plaat die naast de geweldige single (en video) Talk Shit, Get Shot ook een cover van Suicidal Tendencies’ Institutionalized bevat alsook een gastrolletje voor Hatebreed’s Jamey Jasta plus geniaal getitelde songs als Bitch In The Pit, Black Voodoo Sex en Wanna Be Gangsta. Als ze in Noorwegen nog steeds denken een patent op black metal te hebben then they got another thing comin’. Body Count’s back in the house, so there goes the neighborhood. (deze zomer op Graspop)




19 Rise Of The Northstar – Welcame

Franse (!) hardcore wannabes die op allerlei foute manieren dwepen met manga en wat zij de ‘Samurai Spirit’ noemen. De legende gaat dat de baas van Nuclear Blast de band voor het eerst toevallig zag op Summer Breeze festival en meteen zodanig overtuigd was dat hij diezelfde dag nog een contract onder hun neus schoof. Ja, het is allemaal wat pretty fly for a white guy, hun Frenglish is belabberd en het is nog meer hapklare happy-happy jump-jump hardcore dan Hatebreed. Maar het is wel dikke beatdown fun, once you get over yourself.




20 Eyehategod – Eyehategod

Naast vooral DOWN en Crowbar zijn Jimmy Bower en de zijnen de heersers van de moerassen van de Nola sludge scene. Tegen de verwachtingen in wisten ze zich dan toch opnieuw recht te trekken na het overlijden van drummer Joey LaCaze in 2013 en eerden ze hem met een van hun meest meedogenloze platen ooit.


 

 
 

21 Iron Reagan – The Tyranny Of Will

Tony Foresta lijkt bij z’n hobbyprojectje Iron Reagan nog meer opgefokt en manisch dan bij Municipal Waste – and that’s saying a lot. Binnenkort brengen ze ook nog een split 7” uit met onze Belgische crossover thrash helden Toxic Shock. (Iron Reagan staat op Groezrock 2015)




22 Aborted – The Necrotic Manifesto

Onze local heroes der brutale metal deden wereldwijd zowat alle lagen en strekkingen der extreme metal op hun grondvesten daveren. In die mate zelfs dat ze met deze plaat menig andere (zelfs grotere, legendarische) brutal metal orkestjes rechtstreeks beïnvloeden – Max Cavalera kon het in zowat elk interview dat hij gaf niet genoeg benadrukken hoe ingrijpend de invloed van Aborted was voor de jongste Cavalera Conspiracy plaat.




23 Monster Magnet – Milking The Stars: A Re-Imagining Of Last Patrol

Altijd lachen met Den Dikken Dave Wyndorf (vandaag dan wel iets minder dik). Zijn (en dat van niemand anders) Monster Magnet bracht vorig jaar met Last Patrol zijn beste plaat uit sinds het trio Superjudge, Dopes To Infinity en Powertrip – hell, Last Patrol is zelfs even goed of beter dan twee van die drie legendarische platen. Maar zelfs dat kon nog beter dacht Dave waarop hij opnieuw aan de slag ging met de blauwdruk van Last Patrol en zo de plaat helemaal opnieuw te schrijven. Goeie move want hier en daar laat hij de teugels lekker los en mogen de songs – in tegenstelling tot de nogal afgelijnde songstructuren van Last Patrol – eindeloos lang spacen en zweven. Monster Magnet laat, net zoals ze dat tijdens hun beste shows ook zo fantastisch doen, de Hawkwind in zich los. Toch is het niet of of maar en en: Last Patrol laat zijn songschrijven-genie bovendrijven terwijl Milking The Stars een bewijs is van zijn nog steeds groovende gevoel voor lekkere jams. Beide platen vullen mekaar aan en gaven Monster Magnet nog net op tijd een tweede kans op eeuwige faam.




24 Inter Arma – The Cavern

Alles verwoestende EP als opvolger van het alom geprezen Sky Burial. 




25 Madball – Hardcore Lives

En als het aan het hardcore meubilair van Madball ligt dan zal hardcore ook nooit sterven. Op songs als Doc Marten Stomp, True School en Born Strong hoor je dat ze opnieuw die frisse en strijdlustige energie bij zichzelf konden opwekken die de jongste jaren wat ontbrak.




26 Cannibal Corpse – A Skeletal Domain

Eigenlijk heeft Cannibal Corpse nog nooit een minder dan uitstekende plaat uitgebracht en daar brengen ze met A Skeletal Domain geen verandering in. Death metal in zijn puurste oer-vorm.




27 Cavalera Conspiracy – Pandemonium

Eerste reactie: wat de motherfuck heeft crazy Maxy met zijn brulstem uitgestoken?? Het lijkt wel alsof hij na het horen van de jongste Aborted plaat met de eerste de beste stemvervormer app zijn vocals heeft ingezongen in zijn iPhone. Toch past dat weirde brullen na elke luisterbeurt steeds beter in wat Max Cavalera’s beste plaat is sinds, wel, de eerste Cavalera Conspiracy. Verrassingen zitten er echter al lang niet meer in en zal elke plaat waaraan Max Cavalera meewerkt klinken als een Max Cavalera plaat (of het nu CC of Soulfly betreft), ook al omdat hij deze keer Soulfly-lead gitarist Marc Rizzo meebracht. Niettemin serveert Max ons enkele van de allerbeste riffs die hij in jàren geschreven heeft en klinkt Pandemonium hier en daar als de nog lekker gemene death thrash van Sepultura anno Arise. En dat laatste is al heel wat.




28 Vallenfyre – Splinters

Leden van Paradise Lost en My Dying Bride grijpen terug naar hun crust roots, bijgestaan door producer Kurt Ballou. En zoals u ondertussen zou moeten weten is dat laatste al ruim voldoende om er uw aandacht aan te besteden.




29 Your Highness/Hedonist – Split

Antwerpse stoner helden meets Limburgse stoner helden. Straf werk. 




30 Triptykon – Melana Chasmata

Tom Warrior laat zien dat er leven is na Celtic Frost. Gelukkig. 


 

 
 


31 Solstafir – Otta

Het bewijs dat er in IJsland ook muziek gemaakt wordt voor tijdens de periodes waarin u niét menstrueert.




32 Killer Be Killed – Killer Be Killed

Max Cavalera meets de boys van Mastodon, Mars Volta en Dillinger Escape Plan.




33 Myrkur – Myrkur

Noorse hipster chick waagt zich aan black metal met Gregoriaanse gezangen. Met succes.




34 Mastodon – Once More ‘Round The Sun

Nu ja, zoooo slecht is de nieuwe Mastodon ook weer niet.




35 Diablo Blvd – Follow The Deadlights

Het was dit of Channel Zero. Dat dachten wij ook.




36 Slipknot – 5: The Gray Chapter


 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: