Cultusonline @ Leffingeleuren! PDF Afdrukken E-mail
door PJ Symons   
woensdag 23 september 2009 09:32

Met een affiche met Dinosaur Jr., Seasick Steve en Ray Lamontagne kan je natuurlijk maar heel weinig verkeerd doen. Als je dat dan nog koppelt aan opkomend talent als William Elliott Whitmore, Elvis Perkins en Sunset Rubdown plus de Vlaamse muzikale upperclass met The Bony King Of Nowhere, Absynthe Minded en Das Pop, dan weet je dat het gewoon onvoorstelbaar en onvergetelijk zal worden. Dus het was goed? Nee, het was nog héél véél beter!

 

Eerste vaststelling: dit moet een van de best georganiseerde festivals van België zijn. Geen totale overrompeling zoals op Werchter, maar nog voldoende bewegingsruimte, zodat zij die op een meer rustige manier van de optredens willen genieten niet tot helemaal achterin het publiek verdrongen worden.

Leffingeleuren

Tweede vaststelling: hoe kan het dat een festival zo goed, zo onbekend is buiten West-Vlaanderen? Kwalitatief is dit een affiche die zonder schroom naast Pukkelpop kan staan. Kwantitatief heeft Leffingeleuren de allures van een plaatselijk festivalletje (wat het in se ook is) en dat pleit absoluut in zijn voordeel.

Conclusie: trek volgend jaar godverdomme allemaal naar Leffingeleuren, je hebt er geen idee van wat je gemist hebt!

 

Vrijdag

The Blackbox Revelation heeft er een meer dan succesvolle festivalzomer opzitten, en terecht. Op Leffinge mochten ze de Concerttent openen en dat deden ze dan ook met hun bijna legendarische energieoverdracht. Krachtige songs die door zowat heel het publiek werden meegebruld. Het dichtste dat er ooit iemand bij Iggy & The Stooges is gekomen (en dat heeft Jan Paternoster niet alleen aan z’n tengere lijf te danken).

 

In Zaal De Zwerver moest folkie William Elliott Whitmore (een interview verschijnt later deze week) tot halverwege zijn concert wachten op een gevulde zaal. Zij die er wel waren werden getrakteerd op een ongelofelijk intens en eigenlijk totaal prachtig optreden. De songs van zijn nieuw album Animals In The Dark werden door de eerste rijen letter per letter meegezongen en tijdens Mutiny liet W.E.W. een fan toe op het podium om het refrein mee te kelen. Of hoe een man met een banjo harder kan uithalen dan menig gitaargroepje.

William Elliott Whitmore

Das Pop, da’s eigenlijk Britpop. Vooral de nieuwe nummers dan. De goed gevulde Concerttent was meer dan nieuwsgierig naar het nieuwe werk en werd op haar wenken bediend. Hun hele show was een statement: het is niet omdat het even duurde vooraleer er een nieuw album uitkwam dat we met Das Pop geen rekening moeten houden. Mission accomplished.

 

Sunset Rubdown, het groepje van Wolf Parade’s Spencer Krug, klinkt géwéldig op plaat. Modest Mouse meets Arcade Fire, om je een idee te geven. Live klonk het allemaal een beetje rommelig: een paar ritmische fouten, de ene keer stond de bas te luid, dan weer de gitaar en niet altijd even verstaanbare lyrics. Met een zo speciale sound is het zaak ook de juiste technici mee op tour te nemen..

 

De Engelse woordkunstenaar Mike Skinner speelde met The Streets een set die overliep van het zelfvertrouwen. Een liveband, extra zangers en zangeressen en alle hits (al dan niet in een ander jasje gestoken) die de revue passeerden maakten dit een meer dan geslaagde passage. Er zijn maar weinig rappers die een deftig liveoptreden kunnen voorleggen, de Mike is daar een van.

 

Superlijm ‘dat groepje van Michael Jordan’ noemen, is hen te weinig krediet geven. Café De Zwerver zag een hongerige jonge groep die gebruik maakt van vintage synths en eigenlijk best terecht met Grandaddy mag vergeleken worden. Nummers als Input Selector en Area 51 blijven dagenlang nazinderen. Sympathieke mannen (en vrouw) ook.

Superlijm

Hoewel de DJ-set van Goose erg gesmaakt werd, leek het publiek toch te denken ‘doe ons maar Goose live’. Ook Fagget Fairys, die er beduidend minder geil uitzien dan op foto, brak weinig potten (pun intended). Met die hyperkinetische MC deden ze wat denken aan Yo Majesty maar muzikaal zat het iets stroever. Naast hun hit Feed The Horse wel nog een pluim voor de Public Enemy sample. 

 

Zaterdag

De Brugse Sofie Vandeputte mocht vandaag de Concerttent openen met haar Pepper Assault, een pianorock-groepje dat overduidelijke raakvlakken heeft met Tori Amos. Het ging er allemaal een beetje zenuwachtig aan toe wat maakt dat het nog afwachten is wat de toekomst zal brengen.

 

Daarna was het rocken geblazen met in de Concerttent het briesende gitaargeweld van het jonge Britse duo Blood Red Shoes of de meer mellow stonerrock van Creature With The Atom Brain. De ietwat rommelige gitaren met drums die Blood Red Shoes op CD persen stond in schril contrast met de retestrakke liveset die de groep bracht. Een van de absolute aanraders om in levende lijve te gaan ontdekken! Ook Millionaire-coryfeeën Aldo en Dave konden met hun CWTAB erg bekoren. De zaal liep aardig vol voor de smerige, vette riffs van onder andere Transylvania en Spinnin’ In The Black Hole. Je voelt de spirituele aanwezigheid van Mark Lanegan en Chris Goss, en dat is uiteraard altijd een heel erg goeie zaak.

 

Blood Red Shoes

Customs tekende present voor het tweede beste optreden van het weekend (met Seasick Steve op een absolute eerste plaats). Rex, Justine maar ook We All Stand Out Tonight… Allemaal topnummers met schitterende refreinen, strakke ritmes en riffs waar ‘idolen’ Interpol stikjaloers op zouden zijn. Ook de House Of Love-cover en de durf Rex pal in het midden van de set te droppen dienen geprezen.

 

Na riffs, drums en zwetende mannen werd het even tijd voor banjo’s, drums en zwetende mannen met baarden. Josh ‘J.’ Tillman stoorde zich even aan het gebrek aan concentratie van het publiek met een overduidelijke ‘fuck you’ naar een eikel in het publiek die de Fleet Foxes-drummer verwarde met Milk Inc. in het Sportpaleis. Al bij al een schitterend intiem optreden dat gesmaakt kon worden door aloude fans en naar alle waarschijnlijkheid ook nieuwe folkharten won.

 

Alela Diane mocht op iets minder meeval rekenen met een matig gevulde Concerttent. Onterecht zo bleek want terwijl we haar enkele jaren geleden nog heel erg eenzaam op het podium konden bezichtigen, was het een openbaring nummers als Pirate’s Gospel en White As Diamonds gespeeld te zien worden door een vijfkoppige band.

 

Wat een lange festivalzomer al niet met een mens doet: Bram Van Parys is van schuchtere folkie veranderd in een meer zelfzekere frontman die in zijn genre in België zijn gelijke niet kent. The Bony King Of Nowhere speelde een overheerlijke set, Alas My Love was dan ook een overheerlijke plaat. Opnieuw een pluim voor de organisatie om hem in de zaal te programmeren, zijn muziek werkt nu eenmaal beter wanneer de mood op de juiste manier gezet wordt.

 

Ook Amadou & Mariam stonden op hun plaats in de Concerttent: veel plaats om te dansen en swingen. De Malinese (denk aan Ali Farka Touré die de conga doet) ritmes die ook door Ry Cooder zo gesmaakt werden, konden ook in Leffinge op veel bijval rekenen. Waarschijnlijk de meest originele naam op de affiche. Het publiek kreeg er niet genoeg van.

 

Minder goed nieuws was dat Joe Gideon & The Shark moesten cancellen omdat het dochtertje van The Shark met spoed in het ziekenhuis moest worden opgenomen. De Amerikaanse Eilen Jewell (die normaal in Café De Zwerver stond geprogrammeerd) werd dan plots gepromoveerd tot de Zaal. Hoe opgetogen ze daar ook over was, die promotie leek net iets te vroeg te komen voor de country zangeres.

 

Dinosaur Jr. zal altijd een verhaal apart blijven, zo ook in Leffinge. Mascis die na letterlijk elk nummer zijn gitaar opnieuw moest stemmen, Barlow die onbegrijpelijke bindteksten murmelt en Murph die het met een lach allemaal relativeert. Bij opener Thumb stond de distortion nog iets te ver open waardoor de meer gevoelige oren al snel een biertje gingen halen. De volhouders, daarentegen, werden getrakteerd op meer dan smakelijke versies van Plans, Over It, Feel The Pain en een onvoorstelbaar Just Like Heaven. Het gebrek aan interactie met het publiek zou voor sommige mensen als storend beschouwd kunnen worden maar om Ray Lamontagne te citeren: we’re here to sing, not to talk.

 

Dinosaur Jr.

Hoewel gedurfd, was zijn nieuwste album Manhay de rode draad door het optreden van Daan. Singles Exes en Crawling From The Wreck maar ook het Cash-inslagje Icon en het loeiharde Radio Silence werden door de tot in de nok gevulde Concerttent meegebruld. Voor de rest alles wat een Daan-set dient te bevatten: strakke pakken, Swedish Designer Drugs, een bombastische versie van Housewive, een Dead Man Ray-song en uiteraard Isolde.

 

Daan

 

We Rock Like Girls Don’t bleek niet echt waar te zijn. De dames rockten zich zodanig in het zweet dat de veelbelovende vergelijking met PJ Harvey almaar verder weg dwarrelde. Afsluiten op zaterdag kon naar goede gewoonte met een DJ en je had nog keuze ook! De stomende electro van de Engelse Riton (Soulwax protegé, denk Tiefschwarz) of The Glimmers Presents Disko Drunkards, de Gentse mixmasters die aantraden met een liveband waaronder all-round genie Tim Vanhamel. 

 

Zondag

Waarom Absynthe Minded van Absynthe Minded goud haalde, bewezen ze nog maar eens met alle vurigheid in Leffinge. Een verrassend mooi Moodswing Baby, een meegebruld Envoi en de prijs voor grootste aantal liter uitgewisseld speeksel tijdens My Heroics Part One. Het feit dat Seasick Steve in het publiek stond mee te zingen en daarna in de backstage betrapt werd met het Absynthe Minded album maakt een recensie overbodig.

 

Nog een geweldig leuke verrassing op de affiche was Elvis Perkins In Dearland. Hoewel de nummers van Ash Wednesday minder bekend leken, zag je het publiek (zij het binnensmonds) wel meezingen met Shampoo, I Heard Your Voice In Dresden en Chains, Chains, Chains. Een drummer die de zotste toeren uithaalt, een bassist met fluo-oranje veters en Elvis die voor de gelegenheid een outfit van Devendra Banhart had geleend. Hoewel er maar één pluim in zijn hoed stak, mochten er dat zeker meer zijn!

 

Admiral Freebee Solo & Electric, zij die hem in die formule op Maanrock in Mechelen zagen, weten dat dat niet altijd even gesmeerd loopt. Op Leffinge bewees hij dat hij het wel op zijn alleen kan trekken. Was het de aanwezigheid van alweer Seasick Steve? Feit is dat de Admiraal een ongelofelijk bezielde set speelde en op een heel erg warme reactie van het publiek kon rekenen. What’s my name? Slash!

 

Er zijn héél erg weinig mensen met een zoetere stem dan Ray Lamontagne, dat bewees hij ook nu weer. Zoals altijd stond Ray rechts op het podium en zoals altijd mochten er geen foto’s getrokken worden. Hij was ook in zijn stilaan legendarische norse doen wat mag blijken uit hoe hij de band opdroeg alle nummers te skippen die concentratie en luisteren vergen… Zij die enkel kwamen voor You Are The Best Thing bleven op hun honger zitten maar zij kwamen dan ook om de verkeerde reden. Ray Lamontagne is Ray Lamontagne en daar moeten wij al meer dan genoeg mee hebben.

Wat overkomt oude knar Seasick Steve toch allemaal? Op zijn leeftijd kakken de meeste mensen al in een zakje en eten ze met een rietje, zoniet deze skipper. Vanaf zaterdag al kon je hem in het publiek aantreffen, swingend op Amadou & Mariam of opgetogen over de tribute van Admiral Freebee. Steeds in houthakkershemd, steeds met of wijn of whisky stevig in de hand en steeds bereid voor een foto met de fans. Maar de derde leeftijd is de nieuwe jeugd, zo blijkt, want de energie die deze blues-opa aan de dag bracht… daar gaat in Leffinge en omstreken nog jàren over nagepraat worden. De vreemdste gitaren (3-string piece of shit, de éénsnarige Didley Bo of een sigarenkistje met ingebouwd drankflesje), een compleet dolgedraaide drummer die zijn cimbalen maar bleef misbruiken, een liefdesliedje voor een meisje uit het publiek en een overdaad aan levenslessen. Of om een dolgedraaide fan te citeren: Seasick Steve for president!

(foto's zondag binnenkort online!)

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer podium: